POMOC POWOŁANYM

Ewangelia na Boże Narodzenie

2011-12-24T01:07:00.004+01:00

Słowa Ewangelii na dzisiejszą Uroczystość:

Czy rodzice mogą pomóc odnaleźć powołanie?

2011-12-21T11:48:00.000+01:00

Wszystkim POSZUKIWACZOM WOLI PANA polecamy rozmowę Pani Redaktor Anny Malec z o. Jackiem Wolanem, naszym współbratem.

Temat: Odkrywanie powołania a wychowanie - czy rodzice mogą pomóc lub przeszkodzić swoim dzieciom w odnalezieniu powołania. Rozmowa odbyła się w ramach audycji Duchowość i psychologia na falach Radio Warszawa.

IV niedziela Adwentu

2011-12-18T01:02:00.004+01:00

Wysłuchajmy słów Jezusa:

Hosted by kiwi6.com file hosting.
Download mp3 - Free File Hosting.

Inspiracja prosto z Biblii

2011-12-17T18:39:00.002+01:00

W naszym adwentowym oczekiwaniu, obok Maryi i proroka Izajasza, towarzyszy nam także św. Jan Chrzciciel. Postać niezwykła. I to nie tylko przez to, że pośród innych wyróżniał się swoim strojem i tym, czym się żywił. Nawet nie przez to, że miał odwagę wypominać błędy samemu Herodowi, a swoich słuchaczy nazywał plemieniem żmijowym. Nie to jest sednem jego niezwykłości.

Patrząc na postać Jana Chrzciciela trzeba zapytać o to, co takiego ten prorok miał w sobie, że tak wielu ludzi przychodziło, by go słuchać? Co takiego miał w sobie, że gromadził tak wielkie rzesze? Przecież on nie mówił łatwych słów. A mimo to ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem (Mt 3, 5). W czym więc tkwił sekret jego popularności?

Odpowiedź jest prosta. Jan był autentyczny. On nie udawał, nie grał, nie zakładał masek i nie próbował się nikomu przypodobać. Był wierny temu, w co wierzył, a dzięki swej wierze był dla innych czytelnym znakiem Bożej obecności. To wówczas ludzi fascynowało i pociągało. Właśnie to sprawiało, że ludzie go słuchali, że przyjmowali od niego chrzest.

Wczytując się w kolejne wersety opisujące życie i działalność Chrzciciela można powiedzieć, że przyjął i do końca wypełnił swoje życiowe powołanie, swoją misję. Jest jednak takie miejsce w Piśmie św., które każe nam zatrzymać się nad wiarą Jana. Oto w siódmym rozdziale swojej Ewangelii św. Łukasz mówi, że Jan posłał do Jezusa dwóch swoich uczniów z zapytaniem: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać? (Łk 7, 19). Czyżby to pytanie zdradzało słabą wiarę Jana Chrzciciela? Czyżby szukał jakiegoś potwierdzenia? Nie koniecznie, choć jako człowiek miał pełne prawo, by pytać, wątpić i szukać.

Każdy z nas ma prawo wątpić. Każdy z nas – poszukując swojej życiowej misji i odczytując życiowe powołanie – ma prawo nieustannie stawiać pytania o rzeczy zasadnicze. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że Jan dobrze wiedział, gdzie szukać odpowiedzi. Posłał uczniów do samego Jezusa, bo wiedział, że Jezus może dać odpowiedź na każdą wątpliwość.

Warto dziś o tym pamiętać. W świecie, który daje łatwe rozwiązania i gotowe recepty na wszystko, trzeba nieustannie zwracać się do Jezusa ze swoimi wątpliwościami. On sam jest odpowiedzią na wszystkie nasze pytania. Pytać to jednak nie wszystko. Trzeba jeszcze zatroszczyć się o klimat, który będzie sprzyjał usłyszeniu odpowiedzi. Pan Jezus zawsze mówi w ciszy ludzkiego serca. Ktoś, kto ucieka przed ciszą, nigdy Go nie usłyszy. Warto więc – za przykładem Jana Chrzciciela – wyjść na pustynię swojej codzienności, by tam, w ciszy i skupieniu, otworzyć się bardziej na głos wołającego Chrystusa.

dk. Piotr Recki SchP

III niedziela Adwentu

2011-12-11T00:58:00.002+01:00

Fragment na III niedzielę Adwentu

O Maryi na uroczystość

2011-12-07T23:05:00.002+01:00

Maryja przyszła na świat i żyła jedynie ze względu na Chrystusa. Towarzyszyła Mu przez całe życie, jak nikt z ludzi. Z tej ścisłej łączności z Chrystusem wypływają Jej przywileje, a wśród nich łaska Niepokalanego Poczęcia, czyli łaska całkowitej wolności od grzechu pierworodnego od chwili poczęcia.

Dwa fragmenty Piusa X, które mogą zainspirować nas do przemyśleń w dzisiejszą uroczystość Niepokalanego Poczęcia. Zapraszamy do ich lektury.

Najświętsza Panna nie tylko dała Jednorodzonemu Synowi Bożemu ciało ze Swej przeczystej krwi, by tak przysposobionym był Baranek ofiarny na zbawienie świata, lecz Jej także przypadło w udziale zadanie, by tego Baranka żywić i pielęgnować, a później zaprowadzić nawet na ołtarz ofiarny. Stąd powstała między Matką i Synem ta przedziwna łączność życia i Męki, iż do obojga zastosować można w równym stopniu słowa Proroka: „Życie Moje przeszło w boleści i lata Me we wzdychaniu.

Nikt tak nie zna Chrystusa, jak Jego Matka, a więc nikt nie może być lepszym przewodnikiem i mistrzem na drodze do poznania Chrystusa. Nikt także nie może stanowić silniejszej więzi między Chrystusem a ludzkością. (…) A więc jest naszą Matką. W jednym bowiem łonie najczystszej Matki Chrystus przyjął swoje ciało (fizyczne) i przyłączył sobie ciało duchowe utworzone z tych wszystkich, którzy mieli weń uwierzyć (…) A więc wszyscy, którzy jesteśmy w Chrystusie połączeni, którzy, jak mówi Apostoł (Ef 5, 30), jesteśmy członkami Jego ciała z łona Maryi, jako ciało, które tworzy całość z Głową. Stąd też w sposób duchowy – mistyczny – możemy zwać się synami Maryi, a Ona matką nas wszystkich.

Fragmenty te pochodzą z z tekstu Piusa X, który 50 lat po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny ogłosił encyklikę "Ad Diem Illum".

II niedziela Adwentu

2011-12-04T00:39:00.004+01:00

W drugą niedzielę Adwentu słuchamy takich oto słów Jezusa:

I niedziela Adwentu

2011-11-27T00:31:00.006+01:00

Zapraszamy do wysłuchania fragmentu Ewangelii, który wprowadza nas w czas Adwentu

IRA - Internetowe Rekolekcje Adwentowe

2011-11-26T18:02:00.000+01:00

Zapraszamy na Internetowe Rekolekcje Adwentowe. Rozpoczniemy je już w najbliższą niedzielę. Wtedy to, na stronie rekolekcje.pijarzy.pl pojawi się rozważanie na I niedzielę Adwentu. Na kolejne rekolekcyjne spotkania zapraszamy w środy i niedziele. Mamy nadzieję, że te wirtualne spotkania pomogą nam dobrze przygotować się na spotkanie z Jezusem.

Rekolekcyjne rozważania zostały przygotowane przez Pijarów: Bartłomieja Bacha, Adama Ligęzę, Dawida Borkowskiego, Bartłomieja Koszyka i o. Tomasza Abramowicza.

Może zastanawiacie się czemu rekolekcje przez Internet?

Chcielibyśmy spotkać się z wami twarzą w twarz, zaprosić do siebie, ale to byłoby chyba trudne do zrealizowania. Nasza wspólnota jest gościnna. Tak! Jednak sam budynek seminarium mógłby Was nie pomieścić. Jest jeszcze jedna kwestia. Nie wiem, czy moglibyśmy mieszkać razem przez cały Adwent. Rozważaliśmy jeszcze taką opcję: przyjazd do Was. To też jest niewykonalne.

Proponujemy rekolekcje przez Internet, bo uważamy, że jest to dobra okazja: do zasiania w Was Bożego niepokoju, do wzajemnego zmobilizowania się w duchowej pracy i nade wszystko do pobudzenia swoich zmysłów. O tak! Zmysłów!

Zapraszamy także do bezpośredniego kontaktu z nami. Proście o modlitwę, pytajcie, dyskutujcie… A my wraz ze wspólnotą seminaryjną polecamy Was i Wasze sprawy Jezusowi, Dobremu Pasterzowi.

ZAPRASZAMY na rekolekcyjną stronę: www.rekolekcje.pijarzy.pl

Inspiracja prosto z Biblii

2011-11-24T17:20:00.004+01:00

Anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie i rzekł: ,,Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło.” (Mt 1, 20).

Wczytując się w kolejne wezwania z litanii do św. Józefa nie sposób nie zauważyć, jak wielką czcią otaczany jest on w całym Kościele. Każdy człowiek – jeśli tylko chce - może widzieć w nim swego szczególnego patrona. Tym bardziej mogą go widzieć ci, którzy poruszeni natchnieniem Ducha św. odczytują swoje życiowe powołanie do służby Bożej.

Pewien biskup zwykł mawiać, że św. Józef jest pierwszym kapłanem Nowego Testamentu, bo jako pierwszy, jeszcze w betlejemskiej szopce, niczym kapłan przy ołtarzu, własnymi rękoma dotykał samego Jezusa. Można się z tym zgodzić lub nie, ale prawdą jest, że nie przypadkowo Bóg zlecił Józefowi to szczególne zadanie i misję, jakim była troska o Maryję i Dzieciątko. Wielkość Józefa polega na tym, że zgodził się on, choć nie bez lęku, na przyjęcie woli Bożej. Lęk ten jednak nie wynikał ze zwątpienia w wierność Maryi, ale z Tajemnicy, której czuł się niegodny. W swej niegodności Józef stopniowo odkrywał swoje posłannictwo, a wspierany we śnie przez anioła, doświadczał szczególnej Bożej obecności.

Podobnie może być w życiu tych, którzy tak jak Józef pragną do końca wypełnić Bożą wolę. Również w ich życiu może rodzić się lęk w obliczu wielkiej tajemnicy życiowego powołania. Czy dobrze odkryłem swoją drogę? Czy podołam? Czy to możliwe, że Bóg wybiera właśnie mnie? Takie pytania towarzyszyły także św. Józefowi. Jego wątpliwości sprawiły, że wiara stawała się coraz mocniejsza i dzięki niej miłość i zaufanie do Boga wzięły górę nad lękiem i zwątpieniem.

Św. Józef uczy każdego poszukującego woli Bożej wielkiego szacunku do Bożych tajemnic. Człowiek, stając w obliczu wielkiego daru jakim jest powołanie, uświadamia sobie, że niczym sobie na ten dar nie zasłużył. Powołanie jest zatem darem darmo danym, ale jest także zadaniem. Zadaniem, do wypełnienia którego potrzebne jest zaufanie i zawierzenie Bogu. Choć Józef nie potrafił zrozumieć wielu prawd związanych z brzemiennością Maryi, zawierzył Słowu Bożemu. Tego zawierzenia uczy dziś także nas.

Czymś, co powinno nas zachwycić i zafascynować jest prawda o tym, że wszechmogący Bóg w realizacji swych pełnych tajemnicy planów posługuje się słabym człowiekiem. Wzywa i powołuje tych, których sam chce. Powiedzenie TAK woli Bożej niejednokrotnie wymaga od człowieka heroicznej wiary i bezwzględnego posłuszeństwa. Doskonale zrozumiał to Józef. On swoje TAK wypowiedział nie słowem, lecz czynem. Uczynił tak, jak mu polecił anioł (Mt 1, 24).

Historia sprzed dwóch tysięcy lat powtarza się również dzisiaj. Bóg nadal szuka i powołuje tych, którzy - jak Józef - nie będą bali się odpowiedzieć TAK na Jego zaproszenie. Bóg, który jest nieograniczony i wszechmogący zaprasza słabego człowieka do współpracy w dziele zbawienie świata. Zaprasza każdego z nas, tak jak kiedyś zaprosił Maryję i Józefa. Święci Małżonkowie, nie rozumiejąc Bożych planów, postanowili zaufać Bożej mądrości. Do takiego właśnie bezgranicznego zaufania zaproszony jest każdy, kto czuje, że Bóg wzywa go na drogę życia kapłańskiego lub zakonnego. On do wszystkich, którzy pragną realizować w swoim życiu to piękne powołanie, mówi tak, jak przez anioła powiedział kiedyś we śnie do Józefa: Nie bój się…

dk. Piotr Recki SchP

Sutanna, habit – przeżytek?

2011-11-05T16:24:00.002+01:00

Ojca Leona słów kilka:

Zanikające poczucie wstydu

Dzisiaj poruszę kwestię stroju, choć może na początek mała złośliwostka w stosunku do niektórych pań. Kiedyś, jak zbliżał się sezon letni, panie zastanawiały się w co się ubrać, w tym sezonie. Teraz znaczna ilość kobiet zastanawia się nad tym, jak się rozebrać, żeby to się jeszcze nazywało ubraniem. Znawcy tematu twierdzą, że bardzo wiele kobiet ubiera się, czy rozbiera na ulicy już od wiosny tak, jak to czyniły dawniej panie w domach rozpusty czy w domach publicznych. Całkowicie zanikło poczucie wstydu, mówi się wręcz, że to "śmiech na sali", średniowiecze i zabobon. Człowiek po to ma nogi, biust i ciało żeby móc je pokazywać, chwalić się itd. Zatracona została świadomość, że owszem, ciało jest piękne, nadzwyczajne, ale człowiek jest zepsuty grzechem pierworodnym. Eksponowanie nagości nie tam, gdzie trzeba i dla celów wyraźnie pobudzających do namiętności i podniecenia, jest nie w porządku w stosunku do drugiego człowieka i stanowczo przeciwko miłości bliźniego.

Kiedyś byłem na pewnym festiwalu w Zakopanem. Występował tam zespół kobiet z Czeczenii. Wszystkie były ubrane w narodowe barwy czeczeńskie - białe, żółte i czerwone,- zapięte do samej szyi w pięknie haftowanych sukienkach do ziemi. Wszystkie były piękne jak królowe. Miss piękności w bikini nawet się nie umywają. Tam jest jedynie trochę, jak to się dziś mówi, "fajnego mięcha", a z tych Czeczenek biła cała kobiecość - piękna twarz, wspaniały śpiew, opanowane, dyskretne gesty, i te suknie spływające do samej ziemi. No rzeczywiście, coś pięknego.

Ale dość złośliwostek, przejdźmy do tematu. Na początek zapytajmy, o co właściwie chodzi, czy o epatowanie czymś innym niż zwyczajne, czy o to, by ludzie wiedzieli, z kim mają do czynienia?

Odróżnienie od zwykłych obywateli

Wojsko, straż pożarna mają mundury, kóre ich odróżniają od zwykłych obywateli. Sędziowie, prokuratorzy muszą zakładać togi. Podobnie różne subkultury - sataniści i inni- noszą się tak, żeby można było ich odróżnić. Mnisi buddyjscy ubierają się w szaty, które różnią się od zwyczajowych strojów, które nosi miejscowa ludność.

Na samym początku duchowni najprawdopodobniej chodzili w normalnych szatach, jak wszyscy świeccy ludzie. Potem, zmieniała się moda, a szaty duchownych pozostawały bez zmian.

Ale strój duchownych to nie tylko habit i sutanna. To też piękne ornaty, szaty liturgiczne. Dlaczego takie uroczyste? Bo w nich oddaje się cześć Bogu. W Starym Testamencie Pan Bóg wskazywał wyraźnie jakie powinny być ozdoby, jaki krój, jaki materiał używany. Tak samo obecnie, Kościół chce Chrystusowi Eucharystycznemu ofiarować to, co najpiękniejsze.

Poza kościołem, we wszystkich funkcjach liturgicznych, duchowny powinien się odznaczać tym, że od razu po szacie widać, kim on jest, bez względu na warunki i porę roku. Gdyby na defiladę żołnierz przyszedł po cywilnemu, powiedział, że tak jest wygodniej, bo jest bardzo gorąco, z pewnością usłyszałby "panie, po cywilnemu, to pan może sobie chodzić w ogródku. Defilada, to defilada. Tu obowiązuje równy krok, mundur, wszystko wyczyszczone, wyprasowane, porządne, bo jest pan żołnierzem". Duchowny również jest żołnierzem - przedstawicielem swojej idei.

Wierzący mają prawo wiedzieć

Dlatego nie zgadzam się z tym, co dzisiaj się mówi, że księża powinni zrezygnować z sutanny czy habitu i wtopić się bardziej w tłum, żeby nie robić zamieszania Ja mówię wprost przeciwnie. Wierzący mają prawo wiedzieć, kto jest między nimi. To tak jak żonaty mężczyzna nosi obrączkę i wiadomo, że jest zajęty, tak samo chcemy, żeby ksiądz nie musiał wstydzić się tego, że jest duchownym i chyłkiem przemykać się jako niby-to-świecki. Księdza w cywilu nietrudno zresztą poznać po niepewnym zachowaniu, a i rozmowa z nim jest kuśtykająca dopóki nie powie, o co chodzi, że jest księdzem. Ludzie świeccy powinni wiedzieć, że mają do czynienia z księdzem, który ma koloratkę, a jeżeli nie, to sutannę czy habit.

Księża często nie zdają sobie sprawy z tego, że takie zdejmowanie sutanny przy byle okazji jest pomaganiem laicyzacji. To na tym między innymi polega, żeby usuwać z przestrzeni publicznej znaki religijne. Podobnie, jak niewygodny jest krzyż w przestrzeni publicznej, tak możemy doprowadzić do tego, że będzie się wymagać od osób duchownych, żeby nie pokazywali się w sutannie, gdyż jest to drażnienie niewierzących i brak szacunku do mniejszości. To nie jest wolność, ale raczej nowa forma terroryzmu.

Człowiek absolutnie dobry

Apelujemy więc do księży, żeby zastanowili się nad tym, że strój duchowny jest rodzajem czeku, weksla - nieomylnego i pewnego. Żeby było wiadomo, gdy widzimy kogoś w sutannie, jest to człowiek absolutnie dobry, uczciwy, życzliwy dla drugiego, chętny do pomocy i angażujący się w tę pomoc.

A jeżeli sutanna służy tylko do posługi w kościele, a po wyjściu z niego jest zdejmowana, ksiądz nie odpowiada za nic, jest jak każdy zwykły człowiek, omija biedy, potrzeby itd., to jest o jest to chyba jakiś konflikt z powołaniem Trzeba nam się na to wyczulić. A wiernych proszę, przypominajcie księżom, że chcecie, żeby na co dzień chodzili w stroju duchownym. Amen.

Refleksja na 1 listopada - „Abyś się znalazł wśród błogosławionych”

2011-10-30T22:26:00.001+01:00

Przed nami Uroczystość Wszystkich Świętych. Zapraszamy do refleksji w oparciu o fragment homilii ks. Stanisława Orzechowskiego wygłoszonej 1 XI 1999 r. w Duszpasterstwie Akademickim „Wawrzyny”.

„Abyś się znalazł wśród błogosławionych”

„Chociaż nie jestem zapalonym sportowcem czy kibicem sportowym, to czasem lubię popatrzeć na niektóre mecze. Podoba mi się, gdy podczas olimpiady prezentowani są różni zawodnicy czy grupy sportowców z różnych krajów. Jest to malownicze i ładne.
Tak robi właśnie św. Jan w dzisiejszym Słowie Bożym: jakby olimpiada wszystkich świętych! I tak jak przy olimpiadzie ktoś objaśniał: „To idą Polacy w biało-czerwonych kolorach, tam idzie Albania…” – tak nam św. Jan trochę wyjaśnia kto idzie (zob. Ap 7, 2-14). Pan Jezus bardzo dokładnie określa, kto to są ci wszyscy święci – ludzie, którzy są już po tamtej stronie, ludzie, którzy nam pomagają. To ogromnie ważne, kochani, żebyśmy dzisiaj nie zapomnieli świętym podziękować […] W większości nasi bliscy zmarli należą do tego pochodu wszystkich świętych – nie mam wątpliwości! I za to im trzeba dziękować.

Święci pomagają nam, ale też pomagają i tym, co przyjdą po nas – nie bądźmy zarozumiali, na stałe nie jesteśmy zasadzeni na ziemi! Pamiętacie tę bajeczkę o rzepce: „Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą”? Ta rzepa wrosła w ziemię i już żyje w ten sposób tyle lat tak, że jakby już nie da rady jej wyrwać. W końcu jednak wyrwą – tak będzie i z nami. Nie bądźmy zarozumiali, że po nas już nic nie będzie. Przyjdą nowe pokolenia – i dobrze, że przyjdą […] Miejsce, w którym jesteśmy, ten kościół akademicki (Kościół pw. Św. Wawrzyna przy ul. O. Bujwida 51 we Wrocławiu stoi na terenie cmentarza), jest miejscem szczególnym, bo tu się spotykają trzy światy, które wspominaliśmy: zmarli oczekujący w czyśćcu, święci w chwale nieba i my – pielgrzymi tej ziemi […] Ale dzisiaj najbardziej dostrzegamy świętych. W jednym zdaniu warto przypomnieć: co to jest świętość, kto to jest święty?

Świętym jest człowiek (po tej lub po tamtej stronie życia), który umie stanąć w postawie krzyża. Co to znaczy „stanąć w postawie krzyża”? Jeżeli jesteś człowiekiem otwartym na Boga i na ludzi, to z góry na ciebie i do ciebie spływa „woda życia” – tak można powiedzieć – to wszystko, co idzie od Boga: życie! Ale przecież ty nie jesteś egoistą, że to wszystko jest tylko dla ciebie, a ludziom pokazujesz pięść czy szpony – taki znowu nie jesteś! Dlatego masz często ręce rozwarte w poziomie – tak, jak w poziomej belce krzyża.

Co to oznacza? Że chcesz to, co ci zostaje dane od Boga, przekazać w lewo i na prawo. To są święci. Nie zazdrościsz, nie jesteś zachłanny na to, co masz, ale dajesz siebie. To są ludzie święci. Biorą od Boga, gdzie jest niewyczerpalne źródło życia i dają na boki. Proszę pokazać mi świętego, który nie miał tej postawy w życiu? Wszyscy ją mieli. I to jest postawa, której musimy się nauczyć tum na ziemi. Tak jak w tej chwili czujemy opiekę naszych przodków nad nami, tak musimy zadbać, by inni, którzy przyjdą po nas, poczuli taką opiekę[…]

Dziś tu w kościele na Mszy Świętej, Pan Bóg daje nam instrukcję, jak mamy jeszcze dokładniej to robić, żeby zasłużyć na błogosławieństwo (Mt 5,1-12). Pierwszym słowem tej instrukcji jest: nie przeklinaj, ale błogosław! […] Dlatego proszę zaniechać klepania „wieczny odpoczynek” bez ustanku. Niech mnie Bóg broni, żebym śmiał się z tej modlitwy, ale nieraz się przyłapałem na tym, że mówię tę modlitwę bezmyślnie i nie wiadomo, o co chodzi. A może po prostu zrób inaczej i powiedz to – jak nie głośno, to półgłosem – stojąc nad grobem: „Błogosławię ci, mamo i dziękuję. Błogosławię ci, tato, i dziękuję. Błogosławię ci, siostro…”. Przełam się. Powiedz coś oryginalnego, coś bardzo prawdziwego; jeśli masz ciepło w sercu w stosunku do brata czy matki, powiedz jej to!

A jeżeli nie masz, a jeżeli wiecznie jakiś żal czujesz i ciągniesz za sobą – na litość Boską, wybacz! Bo cóż ci takiego zrobili, że nie możesz wybaczyć? Wybacz, ale przede wszystkim naucz się błogosławić, czyli dobrze mówić. I to nie po cichu, ale przynajmniej półgłosem! „Błogosławię ci, kolego…” – kiedy staniesz nad grobem kolegi z pracy, którego teraz zająłeś miejsce – „… dziękuję ci za to, że byłeś dla mnie dobry, dziękuję ci za to”.

Trzeba tak trenować, by tę sztukę opanować, bo to jest w końcu miłość. Jeżeli komuś dobrze życzysz, jeżeli komuś błogosławisz, to potem jest ci łatwiej poprzeć słowa czynami; ale zaczyna się od intencji, od ciepłego odruchu serca. Więc nie skąp tego błogosławieństwa swoim umarłym, ale i żywym, bo to jest instrukcja, prowadząca do tego, jak się tam, do grona błogosławionych dostać.

Ja również to trenuję […] Postaraj się, żebyś był wśród tych błogosławionych".

Ks. Stanisław Orzechowski, Orzech na ambonie część I, abyś się znalazł wśród błogosławionych, Wrocław 2002, s. 13-17.

Inspiracja prosto z Biblii

2011-10-25T06:04:00.000+02:00

Jeśli chcemy obrać Boga jako Ideał naszego życia, jeśli pragniemy postawić Go na pierwszym miejscu, to również pierwsze miejsce w naszym sercu musi zajmować Jego Słowo. Ono powinno być ponad wszystkim innym. Wobec Niego każda inna rzecz powinna stać się dla nas w pewnym sensie obojętna. Nic innego nie powinno mieć w naszym życiu większego znaczenia. Istotne jest, żeby żyć Słowem – tak pisała przed laty Chiara Lubicz, założycielka Ruchu Focolari.

Słowa te odnoszą się do każdego, kto chce uczynić Jezusa Panem swojego życia. Ale w sposób szczególny słowa te skierowane są do tych, którzy w swoim sercu odczytują głos Bożego powołania.

Nie da się dobrze odczytać woli Bożej bez wcześniejszego wsłuchania się w Słowo. Nie można rozeznać życiowej drogi bez konfrontacji z Ewangelią Jezusa Chrystusa. Jego Słowo rozprasza ciemności i jest lampą dla naszych stóp.

Rozpoczynamy dziś cykl spotkań z tymi, o których czytamy na kartach Ewangelii, a którzy dla rozeznających swoje powołanie mogą być nie tylko drogowskazami, ale przede wszystkim przewodnikami. W naszym poszukiwaniu woli Bożej towarzyszy nam dziś Maryja. To od Niej możemy nauczyć się najwięcej. To ona wypowiedziała te najpiękniejsze słowa, jakie człowiek może powiedzieć Bogu: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według Twego słowa. Tutaj zaczęły się tajemnice radości. Łatwo jest zgodzić się na Bożą wolę, kiedy jest ona radosna, przepełniona pokojem. Ale w przypadku Maryi na radości się nie skończy. Będą i tajemnice bolesne. I wtedy Maryja nie wycofa danego Bogu fiat. Na zawsze pozostanie wierna i odda się do Jego dyspozycji.

Może i Ty czujesz się powołany do wielkich tajemnic. Może - jak Maryja - przeżyłeś kiedyś swoje zwiastowanie i w radosnym uniesieniu oddałeś się do dyspozycji Bogu. A teraz szukasz, pragniesz potwierdzenia, przypieczętowania danej kiedyś odpowiedzi na Jego zaproszenie. Szukasz, ale przecież odpowiedź na Twoje wątpliwość masz w zasięgu ręki. Odpowiedź znajdziesz na kartach Ewangelii, kontemplując pełną pokory i zawierzenia postawę Maryi. Ona jest najlepszą Przewodniczką na drogach wiary i na ścieżkach powołania. Ona nie tylko mówi: Uczyńcie, cokolwiek wam powie, ale nade wszystko sama wypełnia Bożą wolę. Niech więc Ta, Którą w tym miesiącu szczególnie czcimy jako Matkę Różańca św., pomaga wszystkim wezwanym po imieniu w odważnym odpowiadaniu na głos powołania.

dk. Piotr Recki SP

Co ci radzi Dobry Papież? Październikowy dzień skupienia

2011-10-01T14:33:00.000+02:00

Kiedy został wybrany papieżem miał 78 lat. Dobry Papież, Papież uśmiechu...

Laboratorium II Angelo Giuseppe Roncalli chciał być wierny Jezusowi, chciał Mu służyć i nade wszystko naśladować. Odkrył pokorę jako środek do osiągnięcia świętości. Dzięki temu miał niesamowity dystans do siebie samego i tego, co robi. Zjednywał ludzi poczuciem humoru i skromnością.

„Czymże jestem, jeśli nie mrówką, ziarnkiem piasku? Dlaczego więc tak się wywyższam we własnych oczach? Pycha, zarozumiałość, miłość własna! Po co jestem na tym świecie? By służyć Bogu! On jest absolutnym Panem, ponieważ mnie stworzył i utrzymuje moje istnienie, a ja jestem Jego sługą. Moje życie musi być całkowicie Jemu poświęcone przez wypełnianie zawsze i we wszystkim Jego woli”. Dziennik duszy

11 października wspominamy bł. Jana XXIII, papieża. Niech Jego postać będzie inspiracją do październikowego zamyślenia.

PRZEPISY DLA MŁODZIEŻY, KTÓRA PRAGNIE CZYNIĆ POSTĘPY W POBOŻNOŚCI I NAUCE

Fragment Dziennika duszy

„Duchowni, powołani do służby Pana, powinni tak swe życie i całe postępowanie ukształtować, aby strojem, ruchami, chodem, mową i wszystkimi innymi cechami nie co innego okazywali, jak tylko postawę pełną powagi, opanowania i pobożności. Niech unikają nawet lekkich błędów, które u nich mogą stać się bardzo wielkimi, aby ich czyny zyskały sobie powszechny szacunek” (Sobór Trydencki, Sesja XXII, Dekret o reformie, kanon 1).

„Dobrze jest mężowi, gdy nosi jarzmo od młodości swojej” [Lm 3, 27].

Pierwsza i naczelna zasada: wybrać sobie kierownika duchownego, odznaczającego się życiem przykładnym, roztropnością i wiedzą, do którego ma się pełne zaufanie, całkowicie od niego zależeć, słuchać jego rad i poddać się z ufnością jego kierownictwu.

Codziennie
1. Natychmiast po rannym wstaniu odprawić co najmniej kwadrans modlitwy w myślach.
2. Wysłuchać albo - lepiej - służyć do mszy św.
3. Odprawić kwadrans czytania duchowego.
4. Wieczorem, przed pójściem spać, uczynić ogólny rachunek sumienia wraz z aktem żalu i przygotować punkty do medytacji na dzień następny.
5. Przed obiadem albo przed kolacją lub przynajmniej przed wieczornym rachunkiem sumienia uczynić drugi rachunek, szczegółowy, którego celem jest pozbycie się jakiejś wady czy błędu, a nabycie jakiejś cnoty.
6. Pilnie uczęszczać na zebrania Kongregacji w dnie świąteczne, a na wykłady i kółka w dnie powszednie oraz przeznaczyć zawsze odpowiednią ilość czasu na naukę w domu.
7. Przynajmniej raz na dzień nawiedzić Najśw. Sakrament i jakiś kościół czy kaplicę poświęconą Matce Bożej.
8. Między godziną 18 a 21 odmówić pięć Ojcze nasz i Zdrowaś dla uczczenia ran Pana Jezusa i spełnić trzy akty umartwienia na cześć Najśw. Dziewicy.
9. Odmawiać inne modlitwy ustnie i odbywać inne praktyki pobożne na cześć Matki Najśw., św. Józefa, świętych patronów i w intencji dusz czyśćcowych. Praktyki te muszą być jednak zatwierdzone przez kierownika duchownego, jak również książki do rozmyślania i lektury duchowej.
10. Przeczytać uważnie i z zastanowieniem cały rozdział, lub przynajmniej jedną część, z pobożnej książki Tomasza a Kempis, po łacinie.
11. Dla ścisłego przestrzegania wyżej wymienionych punktów zrobić sobie podział godzin, wyznaczając czas na modlitwę, naukę, inne praktyki pobożne, rekreację i spoczynek, porozumiawszy się uprzednio z kierownikiem.
12. Przyzwyczaić się do częstego wznoszenia myśli ku Bogu, przy pomocy krótkich, lecz gorących aktów strzelistych.

Co tydzień
1. Przystąpić do spowiedzi i Komunii św.
2. Zachować post w piątek i sobotę.
3. W pewnym określonym dniu zadać sobie jakąś pokutę, za poradą ojca duchownego.
4. W tym samym dniu do zwykłych modlitw dodać jeszcze kwadrans modlitwy lub czytania duchowego, o ile możności w jakimś kościele. Można to zastąpić wygłoszeniem nauki ascetycznej lub jej wysłuchaniem albo jakąś inną praktyką pobożną, wskazaną przez kierownika.
5. Siedząc lub przechadzając się z jednym czy kilkoma kolegami, prowadzić rozmowy pożyteczne i duchowe. Tematu do nich może dostarczyć ranna medytacja, czytanie duchowe lub jeden z tych przepisów. Wzajemne dzielenie się dobrymi myślami, jakie one wzbudziły lub jakie Bóg podczas tej rozmowy podsunie, wytworzy bezpośrednią, szczerą atmosferę.
6. Co sobota opowiedzieć samemu lub posłuchać opowiadania jakiegoś przykładu o Matce Najśw. albo o cudzie przez nią zdziałanym, dodając własne w związku z tym uwagi, budujące czy pobożne.
7. Jeżeli się przekroczy jakiś punkt tych przepisów, należy się szczerze do tego przyznać kierownikowi, wyznać własną winę i poprosić o pokutę.

Co miesiąc
1. Wybrać sobie dzień na skupienie wewnętrzne i dokładniej zbadać siebie pod względem poprawy błędów, postępu w cnocie i przestrzegania tych wskazań.
2. Wybrać spośród kolegów najbardziej przykładnego i gorliwego i poprosić go, by dobrze obserwował nasze postępowanie, a potem szczerze i z miłością powiedział nam, jakie w nim dostrzega błędy. Tę rozmowę najlepiej przeprowadzić w dniu miesięcznego skupienia lub w najbliższym terminie.
3. To uczyniwszy, udać się do ojca duchownego i z nim omówić powyższe sprawy oraz inne, które się akuratnie nasuną, wysłuchać jego wskazań i dokładnie się do nich zastosować.
4. Być zadowolonym z tego, że kierownik jest powiadomiony o naszych błędach.
5. Na każdy miesiąc obrać sobie patrona dodatkowego.

Co roku
1. W okresie karnawału lub w innym czasie odprawić tu, w seminarium czy gdzie indziej, rekolekcje, choćby to nie było konieczne ze względu na święcenia; a gdyby zaszła istotna przeszkoda, pomówić o tym z kierownikiem.
2. W związku z rekolekcjami albo też w innym dogodniejszym czasie odprawić spowiedź z całego życia lub z jednego roku.
3. Przed wyjazdem na wakacje udać się do kierownika po wskazówki, jak się w tym czasie zachować.
4. Przed wakacjami, by je dobrze spędzić, dać kolegom i otrzymać od nich jakąś pamiątkę.

(...)

Modlitwa, którą ułożył bł. Jan XXIII.

Odkupicielu nasz i Pośredniku, Jezu Chryste, zechciej powołać wielu młodych ludzi na drogę kapłańskiego życia.
Wzmocnij ich wolę, aby umieli pokonywać zasadzki zła, pokusy egoizmu, ociężałości, lenistwa. Napełnij ich tą mocą, która stworzyła apostołów, męczenników i wyznawców.
Spraw, by mogli zdziałać wiele dobra dla Ciebie, Kościoła i swoich braci w człowieczeństwie.
Amen.

Lektura obowiązkowa! "Dziennik duszy"

Laboratorium II Polecam do przeczytania opublikowany po śmierci tom notatek i rozmyślań, zapisywanych od roku 1895, gdy Autor miał zaledwie 14 lat, a przerwanych w roku 1962 - na kilka miesięcy przed śmiercią.

W dzień urodzin dla nieba

2011-08-14T18:11:00.000+02:00

70 lat temu oddał życie w Auschwitz. Święty, który nie miał łatwego życia: oddychał jednym płucem, od dzieciństwa chory na gruźlicę, do momentu aresztowania i śmierci zagoniony i wciąż niespokojny, że dla Niepokalanej można zrobić jeszcze więcej.

To nie koniec...

2011-05-21T05:27:00.002+02:00

Dzisiaj już jest ostatni dzień Tygodnia Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego. Pragniemy naszą modlitwą objąć wszystkich, którzy trudzą się nad rozeznaniem powołania.

„O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię” – zapewnia nas Chrystus. Dzisiaj polećmy Dobremu Panu tych wezwanych do życia konsekrowanego i naśladowania Chrystusa w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie, by potrafili otworzyć się na działanie Ducha Świętego.

O Jezu, któryś powiedział: Jam jest Pasterz dobry, błagamy Cię, przyjmij w opiekę naszych braci i siostry, którzy poświęcili się twojej służbie. Obdarzaj potrzebnymi łaskami kapłanów, zakonnice i zakonników. Niech nie znają innego wzoru, według którego mieliby urządzić swoje życie, jak tylko Ciebie samego. Zwróć, dobry Pasterzu, miłościwe swe oczy na nich i napełnij ich darami Ducha Świętego; ożyw wiarę, rozpal miłość w ich sercach, by tylko Tobie samemu służyli i Ciebie się nie obawiali; pomnóż siłę i mądrość, by wśród licznych trudności, pewnie i nieustraszenie prowadzili owczarnię sobie powierzoną. Niech dzięki Twojej łasce byli podporą w trudnościach, braćmi w potrzebach. By Ciebie słowem, czynem, miłością wprowadzali w serca ludzkie i trudy codziennego życia. Spraw, aby ich serca, myśli i ręce pozostały czyste, pokorne i zawsze gotowe do posługi. Uczyń ich sługami według Twego Serca. Amen.

Kim jesteś, Jezu?

2011-05-20T05:09:00.000+02:00

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem…” – usłyszał Tomasz.

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem…” – możemy i my wyraźnie usłyszeć słowa z dzisiejszego fragmentu Ewangelii.

Młody Przyjacielu, może odczuwasz niepokój czekania na to, czego szukasz przez całe życie a co jest tajemnicą, która się jeszcze Tobie nie odsłoniła w wewnętrznym poznaniu. Nie lękaj się i pamiętaj, że Chrystus powołuje ludzi głęboką mądrością, która rozkłada ciężar powołania na poszczególne etapy drogi, aby owo wezwanie ZA MNĄ nie było zbyt trudne.

Módlmy się:

Jezu Chryste, Ty wezwałeś swych uczniów, aby porzucili wszystko i poszli za Tobą. Spraw, abyśmy potrafili za ich przykładem opuścić to, co ziemskie i dążyć do tego, co Boskie. Prosimy Cię, daj nam poznać Twoją wolę. Otwórz nasze serca na Swoje działanie. Daj nam przyjąć z radością i zapałem dar powołania, aby nigdy nie zabrakło robotników w Twojej winnicy Pańskiej. Amen.

2011-05-19T10:41:00.007+02:00

W każdy czwartek nasza myśl biegnie ku Wieczernikowi. Widzimy Jezusa udzielającego daru kapłaństwa swoim uczniom i wraz z nimi celebrującego pierwszą Eucharystię.
W Tygodniu Modlitw o powołania kapłańskie i zakonne chcemy prosić o świętość dla już powołanych i realizujących chrystusowe: Pójdź za Mną!

Dobry Pasterzu, udziel potrzebnych łask osobom, które poświęciły się Tobie przez śluby zakonne i tym, które w swoich sercach odczuwają pragnienie pójścia za Tobą. Szczególnie prosimy Cię za powołanych do naszej wspólnoty zakonnej, aby wiernie szli za Tobą, wypełniając wezwanie, które złożyłeś w ich serca.

Będziemy powtarzać: PROSIMY CIĘ, JEZU, DOBRY PASTERZU!

- Aby nieustannie pogłębiali swoje powołanie, szukając Twojej Woli…
- Aby ich serca były rozpalone żarliwą miłością do Ciebie…
- Aby zapatrzeni w Ciebie wypełniali śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, które Tobie złożyli…
- Aby wiernie realizowali charyzmaty, jakich udzieliłeś im poprzez świętego Józefa Kalasancjusza…
- Aby pełni miłości oddawali Tobie swoje życie…
- Aby byli otwarci na potrzeby współczesnego człowieka…
- Aby odważnie podejmowali zadania wszędzie tam, gdzie ich posyłasz…

Szczególnie prosimy o modlitwę w intencji naszych współbraci, którzy w ubiegłą sobotę przyjęli święcenia kapłańskie i diakonatu.

W środę wraz z Maryją

2011-05-18T04:19:00.015+02:00

Świadomość powołania winna towarzyszyć nam przez całe życie. Powołującym jest Chrystus, ale mówi tylko to, со usłyszał od swego Ojca: „Kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał” (J 14,9).
Trwając w Tygodniu Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego, powierzajmy się dziś opiece Maryi, oddajmy Jej wszystkich wezwanych do służby Bogu, by nigdy nie zabrakło na naszej ziemi zwiastunów Dobrej Nowiny.

MODLITWA DO MARYI O NOWE POWOŁANIA

Panno Maryjo, pokorna Córko Najwyższego Boga, w Tobie spełniła się w przedziwny sposób tajemnica Bożego powołania. Ty jesteś obrazem tego, czego Bóg dokonuje w człowieku, który Mu zaufa; w Tobie wolność Stwórcy ukazała w pełni wolność stworzenia.
Ten, który narodził się z Twojego łona, połączył w jednej woli zbawczą wolność Boga i posłuszną wierność człowieka. Dzięki Tobie powołanie Boże zyskuje ostateczne potwierdzenie w odpowiedzi Boga-Człowieka. Ty, strzeżesz wielkodusznego „tak” każdego z nas, pełnego radości i miłości.
Święta Maryjo, Matko każdego powołanego, spraw, aby wierzący potrafili odpowiedzieć z wielkoduszną odwagą na Boże wezwanie do służby w Kościele, a w szczególności do służby w naszym Zakonie.

Ze św. Józefem Kalasancjuszem modlimy się o powołania

2011-05-17T05:30:00.004+02:00

MODLITWA O POWOŁANIA

Miłościwy Jezu, który powiedziałeś: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili” i uczyłeś nas, aby prosić o nowych głosicieli Ewangelii słowami: Żniwo jest wielkie, ale robotników mało! wejrzyj łaskawie na tyle dzieci, które Cię jeszcze nie znają, i których nie ma kto obdzielić chlebem pobożności; rozpal w sercu wielu Boży ogień, który pobudzi ich do całkowitego poświęcenia się chrześcijańskiemu wychowaniu młodych według przykładu Świętego Józefa Kalasancjusza, aby w krótkim czasie wszystkie dzieci świata nieustannie chwaliły Ciebie wraz z Ojcem i Duchem Świętym. Amen.

Święty Ojcze Józefie, założycielu Zakonu Szkół Pobożnych i ufni w Twoje wstawiennictwo prosimy Cię, abyś wysłuchał naszych próśb i zaniósł je przed tron Boga Ojca.

Będziemy powtarzać: Prosimy Cię Święty Józefie Kalasancjuszu

- O liczne powołania do naszego pijarskiego Zakonu, aby nie brakło tych, którzy poświęcą swoje życie nauczaniu i wychowywaniu dzieci i młodzieży…
- O światło Ducha Świętego dla maturzystów, którzy w tym czasie podejmują ważne wybory życiowe…
- O odwagę podjęcia decyzji dla tych, którzy w swoim sercu słyszą głos Pana wołającego „Pójdź za mną”…
- O łaskę wytrwałości i pokory dla nowicjuszy przygotowujących się do założenia swojej pierwszej profesji w Zakonie Szkół Pobożnych…
- O dar pobożności i gorliwości dla wszystkich naszych alumnów obecnie kształcących się w naszym seminarium…
- O dar mądrości dla Ojców Pijarów odpowiedzialnych za formację w naszym zakonie…

MODLITWA ZA WSTAWIENNICTWEM ŚW. ANDRZEJA BOBOLI W INTENCJI POWOŁAŃ

2011-05-16T06:16:00.010+02:00

Zwany był „duszochwatem” przez tych, którzy go spotkali. Współcześnie mówimy święty, męczennik, patron - Andrzej Bobola. Dla niektórych może postać odległa, onieśmielająca aurą świętości i doświadczonym męczeństwem. Właśnie ono zakończyło życie z jednej strony zwyczajne - kapłańską codzienność wypełnioną posługą dla innych, z drugiej zaś niezwykłe, bo zwieńczone zaproszeniem do męczeństwa. Powszedniość i świętość wyznaczają bieguny życia Andrzeja Boboli - człowieka jak wielu, zmagającego się z wadami i ludzkimi słabościami.

Święty Andrzeju Bobolo, patronie naszej Ojczyzny, na początku Tygodnia Modlitw o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego za twoim wstawiennictwem kierujemy do Boga nasze prośby.

Święty Andrzeju Bobolo, ty swoim życiem i męczeństwem odpowiedziałeś na Boże wezwanie do Służby Bogu. Prosimy Cię, aby w naszej Ojczyźnie nie brakło powołanych do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego. Święty Andrzeju Bobolo… módl się za nami.
Święty Andrzeju Bobolo, ty odważnie i bezkompromisowo głosiłeś Ewangelię na naszych ziemiach. Prosimy Cię, aby wielu młodych ludzi nie bało się oddać swojego życia na służbę zakonną, szczególnie w naszym Zakonie Pijarów. Święty Andrzeju Bobolo… módl się za nami.
Święty Andrzeju Bobolo, ty jesteś dla nas przykładem wytrwałości w ucisku i przeciwnościach. Prosimy Cię, o szczególną pomoc i wsparcie dla tych kapłanów i osób konsekrowanych, które przeżywają chwile trudności, zwątpienia i samotności na drodze swojego powołania. Święty Andrzeju Bobolo… módl się za nami.
Święty Andrzeju Bobolo, ty jesteś przykładem gorliwości i radykalizmu pójścia za Chrystusem. Prosimy Cię, budź gorliwość w sercach tych wszystkich, którzy już od wielu lat kroczą za Chrystusem. Święty Andrzeju Bobolo… módl się za nami.

Rozpoczynamy tydzień modlitwy...

2011-05-15T06:39:00.003+02:00

Rozpoczynamy Tydzień Modlitw o Powołania Kapłańskie i Zakonne. Błogosławiony Jan Paweł II wiele razy modlił się słowami modlitwy, w której prosił: „Panie Jezu, jeśli powołujesz któregoś z nas, aby poświęcić go w całości dla siebie, niech od samego początku Twoja miłość rozpali to powołanie i pozwoli mu wzrastać aż do końca”. I my rozpoczynamy dzisiaj codzienną modlitwę, w której będziemy prosić o nowe powołania.

Zapatrzeni w Dobrego Pasterza, chcemy rozpalić w sobie pragnienie troski o Jego owczarnię. Codziennie będziemy zamieszczać nową "porcję" modlitw.

MODLITWA W INTENCJI POWOŁAŃ

Ojcze, spraw, by wśród chrześcijan rozkwitały liczne i święte powołania kapłańskie, które będą podtrzymywały żywą wiarę i strzegły wdzięczną pamięć o Twoim Synu Jezusie poprzez głoszenie Jego słowa i sprawowani Sakramentów, za pomocą których nieustannie odnawiasz Twoich wiernych. Daj nam świętych szafarzy Twojego ołtarza, którzy będą mądrymi i żarliwymi stróżami Eucharystii, Sakramentu najwyższego daru Chrystusa dla zbawienia świata.
Powołuj sługi Twego miłosierdzia, którzy poprzez sakrament Pojednania będą rozszerzać radość Twojego przebaczenia. Spraw, Panie, by Kościół przyjmował z radością liczne natchnienia Ducha Twojego Syna i posłuszny Jego wskazaniom troszczył się o powołanie kapłańskie i do życia konsekrowanego.
Wspieraj Biskupów, kapłanów i diakonów, osoby konsekrowane i wszystkich ochrzczonych
w Chrystusie, aby wiernie wypełniali swoje posłannictwo w służbie Ewangelii. Prosimy o to przez Chrystusa naszego Pana. Amen.

Nowi, szczęśliwi ojcowie

2011-05-14T15:51:00.000+02:00

14 maja br. w Krakowie miały miejsce święcenia diakonatu i prezbiteratu. Ks. bp Józef Kupny, biskup pomocniczy Archidiecezji Katowickiej udzielił święceń kapłańskich diakonom: Łukaszowi Zarasiowi, Markowi Barczewskiemu, Piotrowi Różańskiemu, Piotrowi Wiśniowskiemu i Grzegorzowi Sekule oraz święceń diakonatu klerykom: Andrzejowi Skrzekowi, Łukaszowi Adamusiakowi, Radosławowi Torbie, Dawidowi Graczykowi i Piotrowi Reckiemu.

W uroczystościach uczestniczyły rodziny i przyjaciele nowowyświęconych, przedstawiciele środowisk, w których dotychczas posługiwali oraz licznie zebrani współbracia oraz kapłani.

Po odczytaniu Ewangelii kandydaci do święceń zostali przedstawieni Biskupowi przez prowincjała Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów, o. Józefa Matrasa, który jednocześnie zaświadczył o godności kandydatów i poprosił biskupa o udzielenie im święceń.
Po homilii ks. biskupa nastąpił obrzęd święceń. Biskup pouczył kandydatów do diakonatu i prezbiteratu o obowiązkach, które przyjmą na siebie wraz z darem święceń. Diakoni wkładając swoje dłonie w dłonie biskupa, uczynili gest symbolizujący ojcowską i synowską więź biskupa oraz jego prezbiterów. Okazali tym samym szacunek i posłuszeństwo biskupowi i jego następcom. Wyraziwszy wolę przyjęcia święceń, kandydaci do święceń leżąc krzyżem, odmówili wraz z wiernymi Litanię do Wszystkich Świętych, co jest znakiem zawierzenia i usilnej modlitwy. Następnie biskup na głowy diakonów, kandydatów do kapłaństwa, nałożył swe ręce i odmówił modlitwę konsekracyjną, po czym swe dłonie nałożyli wszyscy kapłani zgromadzeni w świątyni. Po przyjęciu szat i naczyń liturgicznych oraz namaszczeniu dłoni, nowi prezbiterzy stanęli przy Ołtarzu Pana i wraz z biskupem po raz pierwszy celebrowali Eucharystię.

Na zakończenie uroczystości nowowyświęceni wyrazili swą wdzięczność wobec Szafarza Sakramentu Kapłaństwa i kapłanów spotkanych na drodze formacji seminaryjnej oraz wobec rodziny, przyjaciół i wszystkich zaangażowanych w przygotowanie uroczystości.

2011-05-10T22:58:00.005+02:00

14 maja br. w Krakowie będą miały miejsce święcenia diakonatu i prezbiteratu. Ks. bp Józef Kupny, biskup pomocniczy Archidiecezji Katowickiej udzieli święceń kapłańskich diakonom: Markowi Barczewskiemu, Piotrowi Różańskiemu, Piotrowi Wiśniowskiemu, Grzegorzowi Sekule i Łukaszowi Zarasiowi oraz święceń diakonatu klerykom: Andrzejowi Skrzekowi, Łukaszowi Adamusiakowi, Radosławowi Torbie, Dawidowi Graczykowi i Piotrowi Reckiemu.
Prosimy o modlitwę na naszych Współbraci.

Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, odwieczne Słowo Ojca. Dziękujemy Ci, że zechciałeś zaprosić naszych Współbraci do swego kapłaństwa. Wyznajemy, że Ty ich wybrałeś, a nie oni Ciebie; że bez Twojej łaski nie byliby zdolni pójść za takim powołaniem.

Mają być Twoimi świadkami.
Dziękujemy Ci, Zwiastunie wielkiej radości.
Mają głosić Twoją prawdę.
Wielbimy Cię, Słowo wiecznej prawdy.
Mają odnawiać Twoją ofiarę.
Wysławiamy Cię, Kapłanie i Ofiaro na wieki.

Dzięki składamy za to, że powołałeś Marka, Łukasza, Piotra, Grzegorza i Piotra do swego ołtarza i do swojej misji kapłańskiej. Dzięki Ci składamy za Andrzeja, Łukasza, Radosława, Dawida i Piotra, których obdarzysz łaską głoszenia Słowa Bożego i posługi diakońskiej.

Daj im Twego Ducha Świętego, ducha Twego kapłaństwa, ducha czci wobec Boga, ducha skruchy, ducha pokory i czystej bojaźni przed znieważeniem świętego Boga przez grzech, ducha wiary i miłości do modlitwy, ducha czystości i mężnej uczciwości, ducha wiedzy i mądrości, ducha braterskiej miłości i jedności bez jakichkolwiek niechęci i sporów, ducha radości i otuchy, ducha wielkoduszności, ducha posłuszeństwa, cierpliwości i miłości do Twojego świętego krzyża.

Przede wszystkim, Jezu, daj im łaskę modlitwy i miłości do Ciebie. Udziel im, Panie, tych darów, bez których nie można być prawdziwie Twoim kapłanem. Udziel im łaski modlitwy, skupienia, wejrzenia w siebie. Zatrzymaj ich, kiedy roztargnieni i wewnętrznie puści będą chcieli od Ciebie uciekać, zawróć ich z powrotem ku Sobie. Daj im tylko jedno: łaskę, by stawali się ludźmi prawdziwej modlitwy.

Mówisz do nich: „Jesteście przyjaciółmi moimi, jeśli czynicie to, co wam przykazałem” (J 15,14). Niech Twoja miłość dotyka ich serc, by mogli Ci z pokorą i ufnością odpowiedzieć: Z Twoją łaską będziemy tym, czym być nam przykazałeś.

Amen.

Dawno, dawno temu Paweł VI...

2011-05-09T17:31:00.000+02:00

Dzień Modlitw o Powołania jest inicjatywą Pawła VI, który 44 lat temu, 23 stycznia 1964 r. postanowił, że jedna z niedziel okresu wielkanocnego będzie przeznaczona na modlitwę o powołania do stanu kapłańskiego i życia zakonnego. Była to odpowiedź Papieża na utrzymujący się, a nawet pogłębiający się kryzys w Kościele, którego jednym z najjaskrawszych i najboleśniejszych przejawów był spadek powołań.

Spadała zresztą nie tylko liczba powołań, a więc kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego, ale także liczba czynnych księży, zakonników i zakonnic ze względu na liczne w owym czasie wystąpienia i porzucenia stanu duchownego.

W tej sytuacji Ojciec Święty postanowił działać, i to szybko.

23 stycznia 1964 r. zarządził, że w Niedzielę Dobrego Pasterza, która przed posoborową reformą kalendarza liturgicznego przypadała w 2. Niedzielę Wielkanocną, Kościół będzie się szczególnie modlił o nowych „robotników żniwa”. Po raz pierwszy Dzień Modlitw o Powołania odbył się 12 kwietnia 1964 r. W następnych latach przybrał on obecną formę tygodnia modlitw o powołania do służby Bożej w Kościele.

Modlitwa Pawła VI o powołania kapłańskie i zakonne

O Jezu, Boski Pasterzu, który powołałeś Apostołów, aby ich uczynić łowcami dusz, pociągnij ku Sobie gorące i szlachetne umysły młodych i uczyń ich Swoimi naśladowcami i Swoimi sługami. Spraw, by dzielili Twoje pragnienie powszechnego odkupienia, dla którego ponawiasz na ołtarzach Swoją Ofiarę.
Ty o Panie, który zawsze żyjesz, aby się wstawiać za nami, otwórz przed nimi horyzonty, aby dostrzegli cały świat, w którym wznosi się niema prośba tak wielu braci o światło prawdy i ciepło miłości, by odpowiadając na Twoje wołanie przedłużali tu na ziemi Twoją misję, budowali Twoje Ciało mistyczne - Kościół i byli solą ziemi i światłością świata.
Rozszerz, o Panie, Twoje miłościwe wołanie również na wiele serc kobiecych, czystych i wielkodusznych, i wlej w nie pragnienie doskonałości ewangelicznej, oddania się służbie Kościoła oraz braciom potrzebującym pomocy i miłości. AMEN

Tęskniący powołany

2011-05-06T07:39:00.001+02:00

A gdy powołany boi się opuścić Rodzinę, dom, bliskich...

Mimo, że jest doskonałością u zakonnika zapomnieć o życiu świeckim, a nawet o własnym domu, gdy tylko uniemożliwia to służbę Bogu, to jednak gdy nie jest to przeszkodą dla tej doskonałości, można i trzeba pamiętać o krewnych i przyjaciołach w swoich modlitwach i powiadamiać ich o tym dla ich pociechy, w razie potrzeby listownie, namawiając ich usilnie do najdoskonalszej jak tylko można służby Bogu, według ich kondycji.

Z Listów św. Józefa Kalasancjusza
List 7 /P 26/ Do o. Jana Piotra Cananea, Rzym 1618 r.

Majowy dzień skupienia

2011-05-02T10:07:00.002+02:00

Pewnego ranka wertowałam Pismo święte i natknęłam się na słowa: „Teraz zaś oto uwalniam cię z więzów, jakie masz na swych rękach” (Jr 40,4). W jednej chwili zrozumiałam, że oto Pan uwalnia mnie i pomoże mi dokończyć pisanie trudnego artykułu, w związku z którym tak wiele i tak gorliwie się modliłam. To prawda, wyjęłam ten fragment z właściwego mu biblijnego kontekstu, a jednak byłam absolutnie przekonana, że Pan wykorzystał ten werset, aby do mnie przemówić. Z upływem dnia zaczęłam doświadczać nowego rodzaju wolności i słowa zaczęły z łatwością zapełniać kartki papieru.

Pismo święte jest jedną z najważniejszych dróg umożliwiających nam współdziałanie z Panem pod bezpośrednim natchnieniem Ducha Bożego. Kiedy rozważamy słowa Pisma świętego, dochodzimy do poznania natury Boga. Spędzając czas ze słowem Bożym karmimy się wiarą, nadzieją i miłością. Czas przeżyty z Pismem świętym, rozważanym pod przewodnictwem Ducha Świętego, otwiera duchowe linie komunikacyjne łączące nas z niebem.

Modlitwa może być wspaniałą przygodą, szczególnie gdy zdobędziemy nawyk prostego, spontanicznego dialogu z Panem. Wierzę, że jeśli zaczniesz rozmawiać z: Nim w ciągu dnia, Twoja porcja „godziny przemiany” stanie się jeszcze bardziej owocna.

Rozpoczynając tę część godzinnej modlitwy, powiedz proste: „Panie, mów do mnie poprzez swoje słowo.” Otwórz swe Pismo święte i zacznij je wertować, pozwalając, by zwróciło Twą uwagę jakieś słowo czy zdanie. Kiedy oczy natkną się na coś szczególnego, zatrzymaj się tam. Jeśli, na przykład, Twoje oczy natknęły się na słowo „nadzieja”, zacznij rozważać jej znaczenie. Pytaj Boga, dlaczego właśnie to Słowo przykuło Twoją uwagę. Może przemówi do Ciebie wyrażenie „serce z ciała”? Pytaj wówczas: „Duchu Święty, o czym chcesz mnie pouczyć poprzez to słowo?” Zapisuj swe refleksje w notesie, by później dalej móc je rozważać. Jest to bardzo ważny przyczynek dla Twej duchowej wędrówki.

Linda Schubert

Modlitwa przed rozmyślaniem

Ofiaruję Ci, o Boże mój, to rozmyślanie moje na cześć i chwałę Twoją. Pragnę przeprosić Cię za wszystkie moje grzechy, a łaski podczas rozmyślania otrzymane przeznaczam duszom w czyśćcu cierpiącym. Proszę pokornie o łaskę, abym dobrze mógł rozmyślać. Wzywam również Twojej pomocy, Najświętsza Maryjo Panno, waszej święci Patronowie moi i twojej, święty Aniele Stróżu mój. Amen.

A oto fragmenty to rozważenia:

Ps 119.15; Rz 15,4; 2 Tym 3,16; Rz 10,8; Kol 3,16;

Ps 19,8; Ps 119,130; Ps 119,140; Hi 23,12;

Ps 119,103; Hbr 4,12; Ps 119,9; Jr 23,29;

Rz 1,16; J 20,31; Ef 6,17; Ef 5,26

Czekaj, aż przemówi Pan

„Mów, Panie, bo sługa Twój słucha” (1 Sm 2,9).

Poświęć ten czas na słuchanie Pana. Do czego Cię zachęca, nawołuje? Może daje Ci jakieś wskazówki? Ucisz swoje serce i słuchaj. Módl się: „Panie, ukaż mi, jak mogę nauczyć się słuchać”. Jest to jedna ze szczególnych chwil w „godzinie przemiany”. Pan mówi nam: „Moje owce słuchają mego głosu” (J 10,27). Jako chrześcijanie, którzy chcą szczerze pogłębiać swoją przyjaźń z Panem, musimy znaleźć spokojne miejsce, z dala od rozpraszającego nas hałasu i tam wsłuchiwać się w głos Pana. On jest Bogiem miłości i gorąco pragnie spotkać się z nami. Miej pod ręką coś do pisania i czekaj na Jego słowo. Poprzednie etapy przygotowywały Cię do tej wspaniałej chwili. Twój umysł jest uciszony, serce otwarte, sumienie czyste, a Ty cały jesteś skupiony na Bogu. Jeśli jesteś taki jak większość z nas, potrzebujesz w tym miejscu słowa umocnienia od Pana. Powtarzaj więc za Samuelem: „Mów, bo sługa Twój słucha” (1 Sm 3,10).- Kiedy w Twoim umyśle zaczną pojawiać się słowa i zdania, zapisuj je w notesie. Bardzo prawdopodobne, że w tej chwili to właśnie Pan kieruje do Ciebie pełne miłości słowo umocnienia, nadziei, uzdrowienia. Kiedy będziesz spędzał określoną ilość czasu na modlitwie, będzie się w Tobie potęgowała zdolność słyszenia Jego głosu w trakcie codziennych zajęć. Pamiętaj jednak o tym, że miłość nie potrzebuje słów. Bóg może kochać Cię również w milczeniu.

Linda Schubert

Propozycja do refleksji:

Spojrzyj wstecz na swoje życie, na to wszystko, co zostało ci dane od Boga. Zobacz swoją rodzinę, przyjaciół, szkołę - podziękuj za to dobro, które będzie w jakiś sposób podjęte w twoim życiu.

Spróbuj ułożyć w pewną logiczną całość ważne wydarzenia w twoim życiu, wydarzenia o których można powiedzieć, że zostały ci dane. Co powinno stać się "przedłużeniem" tych wydarzeń? Co powinno być logiczną konsekwencją twojego dotychczasowego życia?

Popatrz na etapy realizacji powołania w życiu Pawła: przygotowanie, działanie według swojej woli, przebudzenie, fanatyczne realizowanie woli Bożej, oczyszczenie, posłuszeństwo Kościołowi przy podejmowaniu wszelkiej misji. Co z tego już przeżyłeś?

MODLITWA O ROZPOZNANIE DROGI ŻYCIA

Boże przenikasz mnie i znasz.
Stworzyłeś mnie dla szczęścia
- pomóż mi je znaleźć.

Ukaż mi moją drogę życia.
Spraw, abym wybrał to,
coś Ty dla mnie zamierzył
i do czego sposobił jeszcze w łonie matki.

Chcę być Ci posłusznym we wszystkim.
Pójdę gdzie mnie poślesz.
Ufam Tobie, bo wiem, że mnie kochasz i chcesz mego dobra.
Poprowadź mnie po ścieżkach Twoich.

Nowy Patron

2011-05-01T12:24:00.005+02:00

Niedziela, 1 maja, godz. 10.37. To wtedy Benedykt XVI wygłosił po łacinie formułę beatyfikacji Jana Pawła II. Potem do ołtarza na placu świętego Piotra przyniesiono relikwiarz z ampułką jego krwi. Benedykt XVI podczas mszy beatyfikacyjnej ustanowił święto swego poprzednika 22 października. Później modlił się w Bazylice św. Piotra przy trumnie swojego poprzednika. A po nim tysiące wiernych. Według włoskiej policji, we mszy uczestniczyło 1,5 miliona wiernych oraz około 90 oficjalnych delegacji państwowych z całego świata.

Spełniając pragnienie naszego brata Agostino kardynała Valliniego, naszego wikariusza generalnego dla diecezji Rzymu, wielu innych braci w episkopacie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą władzą apostolską zgadzamy się, aby Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, papież, od tej chwili nazywany był błogosławionym, a jego święto obchodzone mogło być w miejscach i zgodnie z regułami ustalonymi przez prawo 22 października każdego roku. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Formuła beatyfikacji wygłoszona przez Benedykta XVI

Swoim świadectwem wiary miłości, i odwagi apostolskiej, pełnym ludzkiej wrażliwości, ten znakomity syn narodu polskiego, pomógł chrześcijanom na całym świecie, by nie lękali się być chrześcijanami, należeć do Kościoła, głosić Ewangelię. Jednym słowem pomógł nam nie lękać się prawdy, gdyż prawda jest gwarancją wolności.
Benedykt XVI w homilii mówił o papieżu po polsku

Zamyślenie na kwiecień

2011-04-13T06:47:00.005+02:00

„W jednej ze swych książek Pedro Bloch opisuje dialog z małym chłopcem:
- Modlisz się do Boga?- pyta Bloch
- Tak, co wieczór. – odpowiada malec.
- A o co Go prosisz?
- O nic. Pytam, czy mogę mu w czym pomóc.”

Ta rozmowa z chłopcem może nas szokować, bo jak małe, słabe dziecko może coś zmienić na świecie? Jednak niesamowita intuicja dziecka ukazuje, na czym polega odpowiedzialność. Bóg w swej wszechmocy świadomie daje nam możliwość współpracy z Nim. Niejako dzieli się z nami odpowiedzialnością. Już w raju człowiek dostał od Boga pozwolenie na współpracę. Miał czynić sobie ziemię poddaną, dbać o jej wygląd, wykorzystywać ku dobru. Ale i nasze życie jest także miejscem gdzie dokonuje się oddanie części władzy człowiekowi. Wolna wola, jaką człowiek dysponuje jest po to, by w odpowiedzialności za swe czyny człowiek mógł współpracować z Bogiem. Nie jest to wyraz słabości Boga, ale Jego wszechmocy.

Każdy z nas ma zadania do wykonania. Każda chwila życia przynosi nam sytuacje, w których musimy podjąć odpowiedzialny wybór. Ten czas życia jest zbieraniem skarbów na życie wieczne. Nie jesteśmy samotnymi wyspami i nasze postępowanie także ma wpływ na innych.

Jednak odpowiedzialność za osoby mijane na ulicy wydaje się nam dziwna. Przecież ich nie znamy i nie wiemy kim są. Pozornie tak jest, lecz nasza postawa, czyny, nawet te nieświadome, mogą być dla kogoś niezmiernie ważne. Nawet takie prozaiczne odezwanie się przyjaźnie do współpasażera w zapchanym autobusie, czy pomoc we wniesieniu wózka z dzieckiem do pociągu, może stać się dla kogoś przełomowe. W świecie coraz bardziej panoszącej się znieczulicy nasz czyn może na nowo obudzić w drugim wiarę w to, że odpowiadamy za siebie jako dzieci jednego Boga.

FRAGMENT EWANGELII DO MEDYTACJI – Łk 21, 34 - 36

Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie stały się ociężałe przez pijaństwo, obżarstwo i starania o troski doczesne, aby nie zaskoczył was ów dzień niespodziewany jak potrzask. Bo on nagle przyjdzie na wszystkich, którzy znajdują się na obliczu całej ziemi. Czuwajcie w każdej chwili, modląc się o to, abyście byli zdolni wyjść cało z tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym.

Mówią, że odpowiedzialność bezpośrednio związana jest z miłością, ale dziś już w sumie nie wiem, co to jest miłość. Kiedy słyszę o odpowiedzialności kojarzy mi się to z byciem dorosłym lub kimś ważnym. Słyszę też mamę, która ciągle powtarza „synuś, uważaj na siebie”. Pewnie zależy jej na tym, by nic złego mi się nie stało. Tak czy owak wiem, że jestem dla niej jednym z tych ludzi, których kocha najbardziej. Wychodzi na to, że odpowiedzialność wypływa z miłości.

We fragmencie św. Łukasza Jezus powtarza słowa mojej mamy: „uważajcie na siebie”. Pełen troski przestrzega Swoich uczniów przed grzechem, który zawsze jest oddaleniem się od Boga. Powiedziano mi, że Jezusa najbardziej boli właśnie to, kiedy grzeszę ja i inni ludzie. On naprawdę pragnie tego, żebym był zawsze blisko Boga. Wielkim aktem miłości Boga do człowieka jest to, że stwarzając uczynił go wolnym. Gdyby tak nie było człowiek byłby niewolnikiem Boga, a na to nie pozwala właśnie miłość. Na tej płaszczyźnie wolności człowiek kształtuje siebie, swoje sumienie, jeśli więc na co dzień kieruje się „pijaństwem, obżarstwem i staraniem o troski doczesne”, to one są panem jego sumienia. Zatem powinienem zabiegać o to, żeby Panem mojego sumienia był Bóg i Jego zasady. Wtedy będę prawdziwie i odpowiedzialnie świadczył sobą o Bogu tym, których spotykam na co dzień. Wszelkie troski doczesne są dla mnie niczym wobec tego, co oferuje mi Jezus- wieczności, ale czy tak jest naprawdę, czy tylko w teorii… Bycie odpowiedzialnym za samego siebie, tak samo jak kochanie samego siebie, to nie bycie dla samego siebie, nie bycie egoistą, ale dawanie tym, których kocham tego, co najlepsze. Właśnie dlatego Jezus wzywa do radykalnego czuwania i pracy nad sobą. To trudne zadanie, dlatego Jezus daje bardzo konkretne wskazanie, jakim jest nieustanna modlitwa. Mam być „modlącym się stróżem samego siebie”.

PYTANIA DO PRZEMYŚLENIA:
1. Czy czuję się odpowiedzialny za własne sumienie?
2. Kto lub co jest „panem” mojego sumienia?
3. Co w ostatnim czasie zaoferowałem moim bliskim, Bogu czy…?

MODLITWA

O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju,
Abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść;
Wybaczenie tam, gdzie panuje krzywda;
Jedność tam, gdzie panuje zwątpienie;
Nadzieję tam, gdzie panuje rozpacz;
Światło tam, gdzie panuje mrok;
Radość tam, gdzie panuje smutek.

Spraw abyśmy mogli,
Nie tyle szukać pociechy, co pociechę dawać;
Nie tyle szukać zrozumienia, co rozumieć;
Nie tyle szukać miłości, co kochać;

Albowiem dając, otrzymujemy;
Wybaczając, zyskujemy przebaczenie,
A umierając, rodzimy się do wiecznego życia.

Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

2011-03-29T13:06:00.000+02:00

Powołanie na drogę rad ewangelicznych rodzi się z wewnętrznego spotkania z miłością Chrystusa, która jest miłością odkupieńczą. Chrystus wzywa przez tę właśnie swoją odkupieńczą miłość. W strukturze powołania spotkanie z tą miłością staje się czymś na wskroś osobistym. Kiedy „Jezus spojrzał i umiłował”, wzywając każdego i każdą z Was, drodzy Bracia i Siostry, wówczas ta Jego miłość odkupieńcza została skierowana do określonej osoby, nabierając zarazem rysów oblubieńczych: stała się miłością wybrania. Miłość taka ogarnia całą osobę z duszą i ciałem, mężczyznę czy kobietę w jego lub jej jedynym i niepowtarzalnym „ja” osobowym.

Z adhortacji apostolskiej "Redemptionis donum" Jana Pawła II o konsekracji zakonnej.

DROGA KRZYŻOWA

2011-03-22T10:12:00.003+01:00

STACJA I - PAN JEZUS NA ŚMIERĆ SKAZANY

„Musicie przejść przez cały świat. Nie ma jednak dla was gotowych dróg. Sami musicie je sobie wydeptać własnymi stopami.”

Każdy człowiek otrzymał od Boga wielki dar, którym jest życiowe powołanie. Jednym polecono troskę o dobra doczesne, drudzy zaś powinni stawać się lekarzami dusz. Zważmy zatem jak wielkie zadanie przygotował dla nas Chrystus. On, który przyjął niesprawiedliwy wyrok. On, który pozwolił uczynić się człowiekiem. Właśnie On daje nam szansę wygrania własnego życia. Niech ono ukazuje ludziom całej ziemi umęczonego i zmartwychwstałego Pana.

STACJA II – PAN JEZUS PRZYJMUJE KRZYŻ

„Jeżeli widzisz jasno swoją drogę – idź nią. Czemu nie odrzucisz tchórzostwa, które cię powstrzymuje.”

Droga życia zakonnego. Może prosta, a może kręta, ale na pewno droga mojej miłości. Te słowa chce nam dzisiaj przekazać Chrystus zachęcając każdego z nas, że warto dla Miłości podjąć trud pielgrzymki, trud wędrówki nawet najbardziej wymagającej. I chociaż drogi Boże nie są łatwe i nie zawsze usłane różami, to zawsze w końcu prowadzą do zmartwychwstania, do życia wiecznego, do nieustannego alleluja.

STACJA III – PIERWSZY UPADEK PANA JEZUSA

„Wyobrażam sobie, jak musisz cierpieć, gdy pogrążony w przymusowej bezczynności rozważasz zdanie, które zostało do wykonania. Jak długo będziemy odkładali nasze fiat.”

Wiele razy w swym życiu zdążyłeś się potknąć. Może to skutek grzechu, a może po prostu miłości w sercu, może zwykła ludzka pycha, która sprawia, że pomagasz cierpiącemu Chrystusowi przewrócić się pod ciężarem wielkiego krzyża. Czy tak ma wyglądać Twoje życie? Nie warto. Za wiele jest już ran na umęczonym ciele Chrystusa. Chociaż upadać jest rzeczą ludzką, sam Jezus pokazuje nam jak mamy powstawać.

STACJA IV – JEZUS SPOTYKA SWOJĄ MATKĘ

„Mów: Matko moja, niech miłość Twoja przywiąże mnie do Krzyża Syna Twojego, niech nie zabraknie mi wiary ani odwagi, ani śmiałości w pełnieniu woli naszego Pana.”

Czerwona róża to symbol miłości, poświęcenia, całkowitego oddania się dla drugiego. Komu z największą odpowiedzialnością ofiarowałeś w życiu ten kwiat? Czy właśnie nie ukochanej matce? Czas teraz, aby ofiarować ją Matce naszego powołania. To Maryja, Niepokalany wzór życia i przykład naśladowania woli samego Boga. Niech miłość do Matki Pana Jezusa i mojej Matki sprawia, że będę dla wszystkich świadectwem wiary, odwagi i wyrzeczenia.

STACJA V – SZYMON Z CYRENY POMAGA W DŹWIGANIU KRZYŻA

„Przygniata cię ciężar cierpienia, bo je przyjmujesz tchórzliwie. Podchodź do cierpienia z odwagą, w duchu chrześcijańskim, a będziesz je cenił jak skarb.”

Nie narzekaj na swoje życie. Nie szukaj problemów tam, gdzie ich nie ma. Przecież nie jesteś męczennikiem pierwszych wieków chrześcijaństwa, czy ofiarą nierównej wojny w krajach „trzeciego świata”. Jesteś, a może powinieneś być, niepopularnym świadkiem dobroci i miłosierdzia Boga. Weź krzyż od Jezusa i razem z Nim, na drodze życia kapłańskiego czy zakonnego, ofiaruj się za grzechy ludzi, za niesprawiedliwość, za brak miłości wśród ludzi. Pozwól choć na chwilę odczuć innym, że nie żyjesz już ty, ale że żyje w tobie Chrystus.

STACJA VI – WERONIKA OCIERA TWARZ PANA JEZUSA

„Ci, którzy spotkali się z Chrystusem, nie mogą się zamknąć w swoim środowisku. Należy otworzyć się jak wachlarz, by dotrzeć do wszystkich dusz.”

Szata, którą przyjmuje zakonnik ma świadczyć o obecności Boga. Jednak nie szata zdobi człowieka. Ponad wierzchnią szatą kryje się serce. Weronikę wspominają wszyscy nawet dzisiaj, gdy minęło od wydarzenia Golgoty dwa tysiące lat. Czy ja jestem świadkiem Chrystusa? Czy ktoś mnie wspomina jako wzór w chwili świadectwa? Czy może jesteśmy w niepamięci ludzkiej, aby nie burzyć wspaniałego obrazu dobroci Boga. Podejmijmy refleksję, czy oby nie najwyższy czas na zmianę stylu życia, zmianę zachowania. Niech pamięć spotkania z Jezusem odmienia oblicze naszej twarzy.

STACJA VII – PAN JEZUS UPADA PO RAZ DRUGI

„Nie miej wątpliwości: twoje powołanie to największa łaska, jaką Pan może cię obdarzyć. Odwagi!"

Wątpliwości? Tylko głupcy ich nie mają. A ty chyba do nich nie należysz. Nie upadki budują, ale ciężka i mozolna praca duchowa. Umacniaj się w wyborze drogi powołania zakonnego żyjąc w obecności Chrystusa. Powiedz dziś Bogu, że nie chcesz stać w miejscu. Co więcej, nie chcesz upadać i kaleczyć się o kamienie. Pragniesz wzrostu ku ludziom, ku kapłaństwu, wzrostu ku Chrystusowi.

STACJA VIII – JEZUS POCIESZA PŁACZĄCE NIEWIASTY

„Módl się zawsze o wytrwałość dla siebie i dla towarzyszy pracy apostolskiej, bowiem przeciwnik nasz szatan, wie, że jesteście wielkimi wrogami … każda więc wyrwa w naszych szeregach sprawia mu niezmierną radość.”

Modlisz się o pomyślność dla siebie. Polecasz Bogu twoje problemy, twoją naukę, twoją przyszłość. A może najwyższy czas, abyś zauważył, że nie jesteś samotną wyspą. Wielu ludzi czeka i prosi o twoją pomoc. Pociesz ich, jak Chrystus pocieszał. Pomóż im, jak Chrystus pomagał. Porozmawiaj z nimi o ich problemach i bądź dla nich drugim Chrystusem.

STACJA IX – PAN JEZUS UPADA PO RAZ TRZECI

„Cokolwiek by się działo, trwaj na swej drodze z radością i optymizmem, gdyż Pan stara się usunąć wszystkie przeszkody.”

Upadłeś znowu. I znowu. I znowu. Nie załamuj się tym. Wiedz tylko, że człowiek stojący w miejscu nie upada. Ten zaś, kto jest w nieustannym działaniu zawsze natrafi na jakieś przeciwności. Niech one jednak nie podetną ci skrzydeł, które z dnia na dzień coraz bardziej pragniesz rozwijać. Chrystus też upadł i to przy końcu drogi. Ale wstał i poszedł dalej, aby ukoronowaniem drogi uczynić zmartwychwstanie. Powstań i idź do przodu. Niech sam Mistrz będzie twoim przewodnikiem.

STACJA X – OBNAŻENIE SZAT

„W dniu, w którym wczujesz się bez reszty w swoje apostolstwo, stanie się ono twoją zbrojną, o którą rozbiją się wszystkie ataki ziemskich i piekielnych nieprzyjaciół.”

Każdy człowiek nosi swoją szatę. Dla jednego jest to mundur żołnierski, dla drugiego sędziowska toga. Dla zakonnika jest nią habit. Jest on powodem dumy i radości. A czym dla Chrystusa była Jego tkana tunika? Co czuł, gdy w niej chodził, jakie wspomnienia przywoływała? Postawmy jeszcze głębsze pytanie: czego doświadczył, gdy tę tunikę zerwał z Niego żołnierz i ukazał zgromadzonym umęczone ciało. Oby szata wszystkich powołanych do służby w Kościele była zawsze przede wszystkim widzialnym znakiem przynależności do Chrystusa uwielbionego, bardziej i częściej, niż tego cierpiącego z powodu naszych błędów i grzechów.

STACJA XI – PRZYBICIE DO KRZYŻA

„Bądźcie posłuszni, tak jak posłuszne jest narzędzie w rękach artysty. Nie zatrzymuje się ono, aby się zastanowić nad tym, co czyni i dlaczego.”

Często buntujemy się słysząc polecenia, które według nas wydają się niewłaściwe, bezcelowe. Ale kiedy je wykonamy, to w konsekwencji widzimy, że tak miało być, uczyniliśmy tym wiele dobrego. Jezus nie miał takich problemów. Z pokorą przyjął polecenie Ojca, który nakazał wziąć krzyż ludzkich win i zanieść go na Golgotę. Modlił się, aby jeśli to możliwe ominęło Go to zadanie, ale nie buntował się, nie mówił Bogu nie. Uczmy się od naszego Wzoru takiej pokory i całkowitego zaufania woli Bożej. Chrystus chce mieć oddanych uczniów, ludzi gotowych do poświęceń, którzy zaniosą Ewangelię na krańce świata i nie będą dokonywać obliczeń, czy im to się opłaca.

STACJA XII – ŚMIERĆ

"Jedynie piekło jest karą za grzechy. Śmierć i sąd są tylko konsekwencjami, których nie boją się ludzie żyjący w łasce Pana.”

Życie ludzkie po śmierci zmienia się, ale nie kończy. Tak pełni nadziei głosimy chrześcijańską prawdę. Z tą rzeczywistością łączy się jedno powiedzenie: „jakie życie taka śmierć, jaka śmierć taka wieczność.” Czy oby dobrze tkwią w naszej świadomości te słowa. Jeżeli nie, to najwyższy czas, aby uległo to zmianie. Bowiem tylko życie wiarą przepełnione obecnością Chrystusa i świadczenie o Bogu przez chrześcijańską miłość stanowią odpowiedni paszport do wieczności. Obyśmy tą wieczność osiągnęli dzięki życiu zgodnemu z naszym powołaniem.

STACJA XIII – ZDJĘCIE Z KRZYŻA

„Jezu mój, wszystko co moje, należy do Ciebie, gdyż wszystko, co Twoje, należy do mnie, a to, co posiadam oddaję Tobie.”

Ciało nasze jest świątynią Ducha Świętego. W sercu każdego człowieka poprzez sakrament chrztu, Eucharystii pragnie mieszkać Bóg. Czy moje wnętrze jest zawsze gotowe na tę cudowną i święta obecność. A może łatwo o tym zapominam i żyję jakby Boga nie było, nie tylko w sercu, ale w ogóle na świecie. Pomyśl zatem, przez wzgląd na wielką mękę naszego Pana, na gorzkie łzy Jego Niepokalanej Matki. Nie pozwól, aby cokolwiek odłączało cię od komunii z Nim. Kochaj Go, naśladuj i uczyń Go najważniejszą Osobą w twoim życiu.

STACJA XIV – ZŁOŻENIE DO GROBU

„Czas jest naszym skarbem, pieniądzem, za który mamy kupić wieczność.”

Spotykamy wiele grobów. Wielkie grobowce rodzinne, zakonne. Pomniki mniejsze i większe. Ale spotykamy też całkiem małe, do których złożono jedynie ludzkie prochy. Grób Chrystusa był inny. Wykuty w skale, zatoczony ciężkim kamieniem. Tylko zmartwychwstanie uczyniło z niego miejsce chwały. A my? Nie troszczmy się zbytnio o rzeczywistość materialną. Zastanówmy się raczej nad wiecznością. Bo po każdym Wielkim Piątku przychodzi poranek Wielkanocy. Starajmy się pomyśleć, w jaki sposób osiągnąć wieczność. Życie wygodne, beztroskie, świętowanie. To nie jest sposób na zbawienie. Wieczność bowiem czeka na końcu drogi, po której kroczy Chrystus i Maryja, ale też Weronika, Cyrenejczyk i wielu innych. Wejdź i ty na tę drogę. Pójdź z radością, dostojeństwem, odziany w świąteczne szaty, aby w życiu kapłańskim czy zakonnym świadczyć o miłości i miłosierdziu Boga.

Marcowy DZIEŃ SKUPIENIA

2011-03-16T14:38:00.004+01:00

- Panie profesorze, dlaczego właściwie wierzy pan w Boga? – zapytał Dawid Ben Gurion, były premier Izraela, wielkiego filozofa religii Martina Bubera.
- Gdyby to był taki Bóg, o którym można tylko mówić – odpowiedział Buber – to bym nie wierzył. Ale ponieważ jest to Bóg, z którym można też rozmawiać – dlatego wierzę.

Takim wydarzeniem rozpoczynamy Marcowy Dzień Skupienia. Zapraszamy!

WPROWADZENIE
Czym jest wiara? Po co w ogóle jest? Czy nie jest tak, że wiara zmienia radykalnie moją sytuację? Warto zastanowić się nad tymi pytaniami. Rozważanie o wierze jest bowiem ogromnie potrzebne do znalezienia sensu i źródła mego życia.

„Wiara jest… osobowym przylgnięciem człowieka do Boga; równocześnie i w sposób nierozdzielny jest ona dobrowolnym uznaniem prawdy, którą Bóg objawił” – czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego.

Żeby wiara mogła się pojawić, muszą być dwie osoby: Bóg i ja. W pewnym momencie mojego życia Pan Bóg sprawia, że zaczynam pytać: Skąd wziął się ten cały świat? Czemu bywa taki ładny? Czemu bywa taki niesprawiedliwy? Co by było, gdyby go nie było? W mojej głowie i w moim sercu pojawia się wtedy miejsce dla Kogoś, kto stanowi rozwiązanie tych pytań. Jeżeli postanawiam żyć wiarą, ona zaczyna kształtować moje życie. Pokazuje mi Jezusa, Jego naukę, uczy mnie, jak się z Nim zaprzyjaźnić. Wiara jest jak światło, które sprawia, że wyraźniej dostrzegam wszystko, co się Panu Bogu nie podoba i wszystko, czym mnie obdarza. Wiara powoduje, że w każdym człowieku zaczynam dostrzegać Pana. Jeżeli żyję wiarą, potrafię dostrzegać znaki Bożej obecności i działania w moim życiu.

FRAGMENT EWANGELII DO MEDYTACJI: J 16, 29 – 33

Rzekli uczniowie Jego: „Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś.” Odpowiedział im Jezus: „Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną. To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Jam zwyciężył świat.”

Uczniowie po kilku latach formacji są przekonani, że dojrzeli w swojej wierze i że wreszcie poznali Jezusa. On jednak wprowadza ich w kryzys. Nie pojęli tego, w jakim znaczeniu od nich odejdzie i jak zostanie uwielbiony. Gdyby zrozumieli i uwierzyli, to nie rozproszyliby się po Jego aresztowaniu „każdy w swoją stronę” i nie opuściliby Go. Lecz dramatyczne wydarzenia Wielkiego Tygodnia kończą się zmartwychwstaniem. Bez tego wydarzenia wiara uczniów nie osiągnęłaby takiego rozwoju, aby mogli polegać na Nim we wszystkim do końca.

Sytuacja uczniów pokazuje mi, że do końca życia nie mogę być pewny siebie. Zawsze będę zdolny do tego, by ulegać rozproszeniom, pokusom, że moja wiara będzie słabła, aż do momentu całkowitego odejścia od Jezusa. Sam o własnych siłach nie jestem zdolny do wytrwania w wierności Jezusowi. Jeśli będę polegał na Nim i zawierzę Mu swoje życie, pomoże mi pokonać wszelkie kryzysy i zwątpienia.

PYTANIA DO PRZEMYŚLENIA:

1. Czy nie wstydzę się mojej wiary i potrafię publicznie opowiedzieć się za Chrystusem?
2. Czy wierzę, że Jezus żyje w mojej codzienności, szuka mnie, spotyka?
3. Czy moje przyzwyczajenia, moje utarte schematy, mój czysto ludzki sposób myślenia, moja pewność siebie nie osłabia mojej wiary?
4. Jak wygląda moja modlitwa, słuchanie Słowa, przeżywanie sakramentów.

PROPOZYCJA MODLITWY:

Część światła różańca św.:

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie.
W chrzcie świętym Jezus stał się moim Bratem. Bóg Ojciec przez Ducha Świętego zjednoczył mnie z Nim i całym Jego życiem.

2. Cud w Kanie Galilejskiej.
Maryja potrafi zwykłe wydarzenia życia odnosić do Jezusa. Rozmawia z Nim o codziennych sprawach, z wiarą prosi o pomoc.

3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia.
Dzięki mnie wiele osób może spotkać Jezusa. Ode mnie zależy, czy będzie dla nich Kimś bliskim czy dalekim.

4. Przemienienie na górze Tabor.
Jezus podchodzi do mnie, podobnie jak do uczniów na górze, i mówi: „Wstań, nie lękaj się.”

5. Ustanowienie Eucharystii.
Kiedy spożywam Jego Ciało i piję Jego Krew, dokonuje się miłosne zjednoczenie. On może trwać we mnie, a ja w Nim.

MODLITWA św. Hilarego z Poitiers

Zanim Cię poznałem, Panie,
nie istniałem prawdziwie
i byłem nieszczęśliwy,
bo sensu życia nie znałem.
W mojej niewiedzy o Tobie
głębia mojego bytu uciekała przede mną.
Dzięki Twojemu miłosierdziu
zacząłem prawdziwie istnieć.
Wiem teraz jasno, że w Twej dobroci
mam swoje istnienie.
I wiem, że Ty, Panie,
który nie potrzebowałeś mojego istnienia,
darmo dałeś mi życie
i nie dla mojego nieszczęścia.
I dlatego jak długo pozwolisz mi żyć,
Ojcze Święty, Boże wszechmogący,
chcę z wdzięcznością głosić,
że Ty jesteś Bogiem wiecznym
i wiecznym naszym Ojcem.

Zapraszamy na internetowy DZIEŃ SKUPIENIA

2011-03-14T14:26:00.002+01:00

Oto rozpoczynamy cykl propozycji dla Ciebie: jest to swoisty dzień skupienia. Możesz przeżyć go w Twoim domu. Możesz zrealizować wszystkie punkty "programu", bądź tylko niektóre - to zależy od Ciebie, ale staraj się iść raczej na maksimum.

1. Czas: jeden dzień, lub jedno popołudnie, ale zaplanowane z pewnym wyprzedzeniem. Jeśli się decydujesz przeżyć swój osobisty dzień skupienia, weź kalendarz, określ dzień, zapisz to i już więcej nic na ten dzień nie planuj.
2. Przygotuj: Pismo Święte, kartkę papieru, długopis.
3. Wymagania: zafunduj sobie "pustynię" - staraj się wyciszyć, z nikim się nie umawiaj, nie dzwoń. Nie wychodź bez poważnej potrzeby z domu.
4. Napisz sobie szczegółowy plan dnia - z uwzględnieniem czasu. Proponuję, byś uwzględnił:
* Eucharystię;
* 30 min. lektury religijnej;
* 30 min. lektury wybranego fragmentu tekstu Pisma Świętego - lekturę przedłuż w postaci refleksji (medytacji) nad tekstem biblijnym;
* proponowaną poniżej konferencję;
* modlitwę osobistą w formie obranej przez Ciebie (możesz np. wykorzystać Księgę Psalmów).
5. Temat: różne propozycje dni kupienia co miesiąc.

Zaczynamy? Start!

Piękne, proste życie...

2011-03-11T10:17:00.003+01:00

Będąc w ciągłej pogoni za "lepszym" i wygodniejszym życiem możemy rozminąć się z wymarzonym, prawdziwym szczęściem.
Ku zastanowieniu się zamieszczamy list naszego Współbrata, o. Kazimierza Chowańca, który po 20 latach pracy w Kamerunie, został delegowany do pracy wśród plemion Quechua w Boliwii. Jego parafia mieści się w Cocapata, cztery godziny drogi od większego miasta, jakim jest Cochabamba.

[…]. U mnie wszystko po staremu, tutaj na wsi niewiele się dzieje poza pracą, a tej mi nie brakuje, tym bardziej, że jestem sam i wszystko sam muszę zrobić, a parafia jest wielka (największa w diecezji), gdyż jej powierzchnia to 7 tys. km2, a więc jest niewiele mniejsza od woj. śląskiego. Żyje w niej ok 25 tys. ludzi w ponad 100 wioskach. Każdą z tych wiosek trzeba odwiedzić a odległości są wielkie: do tych bliższych to ok. 4 godzin jazdy samochodem w jedną stronę a do tych najdalszych to trzy dni: dzień samochodem i dwa dni piechotą.

Większa część parafii nie ma dróg. Klimat parafii jest zróżnicowany w zależności od wysokości. Mniej więcej połowa parafii jest położona powyżej 4 tys. metrów i tam jest zimno. Gdy niżej pada deszcz, to tam pada śnieg. Druga połowa położona jest trochę niżej i schodzi gdzieś do ok. 1,5 tys. metrów, i tutaj jest „tropic”. W tej części parafii nie ma dróg i ludzie ich nie chcą, gdyż od kilku lat wszyscy przestawiają się na uprawę… koki. Nie chcą więc, aby policja wkraczała na te tereny. Plantacji koki z dnia na dzień przybywa, a co się z tym wiąże produkcja kokainy wzrasta. Niestety, w tej chwili Boliwia jest trzecim producentem kokainy na świecie.

Praca w parafii jest jak praca w każdej inne: sprawowanie sakramentów, katecheza, wizyta we wspólnotach, zajęcia z dziećmi i młodzieżą, itp. Dużo roboty, więc czas leci dość szybko. Dużo czasu spędzam na podróżach, dojazdach do wiosek, bardzo często wyjeżdżam z domu o 5 rano i wracam o 10 w nocy.
Jak się przyjedzie do jakiejś wioski, to trzeba trochę poczekać, aż ludzie się zgromadzą, później są zapisy do chrztu i czasami do ślubu, następnie Msza św. z sakramentami, więc to trochę trwa. Powrót do domu trzeba w sobie „przetrawić”: pusty i zimny w nocy, więc człowiek zmęczony nie ma ochoty na nic.., tak że niekiedy bez jedzenia idzie się spać. I tak dzień po dniu. Nie mam tutaj kucharki, więc wszystko robię sam, gotuję i sprzątam. Ludzie w parafii są dobrzy i życzliwi, więc pracuje się dobrze. Największym problemem są złe drogi, straszne odległości i brak komunikacji, a także budynki parafialne, które są w dość złym stanie. Ale jakoś się żyje w tych warunkach. To tyle o parafii.

[…] W sprawie powołań robi się dużo, organizuje spotkania, itp. Ale tutaj jest to trudne, gdyż rodziny nie są głęboko pobożne… Ci, co do nas wstępują, chcą odchodzić, gdyż nie akceptują tego, że się za nich decyduje. […] Osobowo, sytuacja w Boliwii jest tragiczna. W każdej wspólnocie jest tylko jeden ksiądz i w sumie zakonników po ślubach wieczystych jest 8 (w tym dwóch braci). W najbliższym czasie nie będzie święceń i ślubów wiecznych, więc nie jest wesoło.
[…] Poprawia się też komunikacja - założyłem telewizję satelitarną, więc wiem, co się dzieje w świecie a i porozmawiać mogę przez skype’a […]. W mieście będę od 23 marca do 28, gdyż mamy spotkania w diecezji. W sumie, w mieście jestem raz w miesiącu. aby zrobić zakupy i rozliczenia oraz załatwić sprawy bieżące.
Jeszcze raz dzięki z pamięć... Pozdrowienia dla wszystkich i dzięki z wszystko.
Kazek Ch.

Nowa propozycja!

2011-03-07T14:21:00.002+01:00

Ruszamy z nową inicjatywą. Zapraszamy do wspólnej modlitwy i refleksji. Co miesiąc będziemy zamieszczać "materiał", który w tym pomoże.
Najnowszy dzień skupienia - marcowy - już w przyszłym tygodniu.

2011-03-01T10:20:00.000+01:00

A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.
Rz 12,1-2

Co to oznacza?
Życie człowieka winno być zawsze ujmowane w Bożej perspektywie, tzn. dla kogoś, kto wierzy, cała rzeczywistość ma swe powiązanie z Bożą wolą i Jego planami wobec stworzenia. Znaczy to, że Bóg ma wobec każdego swój zamysł, który należy rozpoznać i zrealizować. To gwarantuje szczęście i spełnienie, bowiem jest doskonałym wypełnieniem tego co dobre i mądre, co Boże.

2011-02-22T10:04:00.003+01:00

„Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10, 22)

To już ponad 6 lat, od kiedy zaczęła się moja przygoda z pijarami. Każdego dnia uczę się życia radami ewangelicznymi w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie. Niebawem złożę śluby wieczyste. Z lękiem, ale też z radością i nadzieją oddaję swoje życie Panu Bogu, do Jego dyspozycji na zawsze, wierząc, że skoro mnie wybrał do swojej służby, będzie obdarzał mnie siłami i potrzebnymi łaskami.

Na ścieżce mego powołania zakonnego nigdy nie pozostaję sam. Pan Bóg stawiał i wciąż stawia na niej różnych ludzi. Nieustannie towarzyszą mi moi Rodzice, którym zawdzięczam życie i wychowanie, jak również przyjaciele, którzy wspierają mnie dobrym słowem i pamięcią w modlitwie.

Dawid SchP

Na Dzień Życia Konsekrowanego

2011-02-02T07:55:00.009+01:00

Osoby zakonne nie są ani lepsze, ani doskonalsze od innych, nie są żadnymi herosami. To - tak jak my wszyscy - słabi i grzeszni ludzie, których Pan Bóg powołał do swojej szczególnej służby i którzy, dzięki Jego łasce, zdobyli się na tyle miłości i odwagi, by na to powołanie wielkodusznie odpowiedzieć. Każdy zakonnik i siostra zakonna mają do przejścia tę samą drogę co Pan Jezus.

Najpierw jednak trzeba opuścić dom rodzinny. Bardzo często właśnie brak wyjścia z domu staje się przeszkodą w odpowiedzi na Jezusowe powołanie. Dajemy się przestraszyć wizją utraty rodziny, a rodzice - utraty córki czy syna. A przecież nie ma dojrzałości i dorosłości - w jakimkolwiek rodzaju życia - bez wcześniejszego opuszczenia domu rodzinnego, bez utraty dziecięcego poczucia bezpieczeństwa i wyruszenia w nieznaną przyszłość. Żeby rozpocząć nowe, dojrzałe życie, trzeba pożegnać się z dotychczasowym.

Z Listu pasterskiego Episkopatu Polski
na Dzień Życia Konsekrowanego

ODWAGA PÓJŚCIA ZA JEZUSEM
List pasterski Episkopatu Polski na Dzień Życia Konsekrowanego
2 lutego 2011 r.

Siostry i Bracia w Chrystusie!

Kolejny Dzień Życia Konsekrowanego, obchodzony jak co roku w Święto Ofiarowania Pańskiego, to szczególna okazja do podziękowania Panu Bogu za dar, jakim dla całego Kościoła jest życie zakonne w jego różnych formach i wymiarach. To również zachęta do wyrażenia wdzięczności za wszelkie dobro, którego doznaliśmy i wciąż doznajemy dzięki modlitwie i pracy osób konsekrowanych. Nie poprzestańmy jednak na samym dziękczynieniu. Zastanówmy się nad tym, w jaki sposób życie zakonne dotyczy i dotyka każdą i każdego z nas, bo przecież nie jest ono sprawą jedynie wąskiej grupy chrześcijan. Życie zakonne zostało dane nam wszystkim, byśmy korzystali z jego dobrodziejstw i błogosławieństw, ale też byśmy się o nie troszczyli, ochraniali je i wspierali.

Zakonnicy i zakonnice nie biorą się przecież znikąd. Są owocem żywej wiary, gorącej modlitwy i świadectwa życia chrześcijańskiego w rodzinach, w parafiach i we wszystkich innych wspólnotach Kościoła. Bo choć każde powołanie zakonne jest zawsze niezasłużoną łaską Bożą daną grzesznemu człowiekowi, to jednak od nas wszystkich zależy, czy będziemy o tę łaskę prosić, czy będziemy na nią otwarci i gotowi ją przyjąć. Oby Pan Bóg rozbudził w nas pragnienie żywej wiary, aby nasze rodziny, parafie i wspólnoty stały się środowiskiem przyjaznym dla powstawania i rozwoju powołań zakonnych.

1. Wyruszyć w drogę za Jezusem

Kiedy Pan Jezus rozpoczynał realizację swego powołania, opuścił dom rodzinny i wyruszył w drogę. Rozpoczął ją od udania się nad Jordan, gdzie schodziły się tłumy, aby słuchać nauk i przyjąć chrzest nawrócenia z rąk Jana Chrzciciela. Potem udał się na pustynię, aby tam przeżyć swoiste rekolekcje. Jego zwycięstwo nad kuszącym Go diabłem, stało się doświadczeniem mocy, jakiej Bóg udziela każdemu, kto powierza się tylko Jemu i tylko w Nim pokłada swą ufność.

Życie kobiet i mężczyzn wybierających drogę życia zakonnego rozwija się w oparciu o ten sam schemat. Najpierw, u źródła wszystkiego, jest Boże powołanie i zaproszenie do podjęcia życia opartego tylko na Panu Bogu. Potem potrzebny jest czas „wysłuchania nauk" i decyzja zwrócenia się ku Bogu, aby - jak ludzie po chrzcie Janowym - porzucić to, co złe i zwrócić się ku dobru. A potem jeszcze jest pustynia, czyli doświadczenie własnej słabości i mocy Pana Boga, który mnie słabego i grzesznego uzdalnia do zwyciężania zła w sobie i w innych. Osoby zakonne nie są ani lepsze, ani doskonalsze od innych, nie są żadnymi herosami. To - tak jak my wszyscy - słabi i grzeszni ludzie, których Pan Bóg powołał do swojej szczególnej służby i którzy, dzięki Jego łasce, zdobyli się na tyle miłości i odwagi, by na to powołanie wielkodusznie odpowiedzieć. Każdy zakonnik i siostra zakonna mają do przejścia tę samą drogę co Pan Jezus.

Najpierw jednak trzeba opuścić dom rodzinny. Bardzo często właśnie brak wyjścia z domu staje się przeszkodą w odpowiedzi na Jezusowe powołanie. Dajemy się przestraszyć wizją utraty rodziny, a rodzice - utraty córki czy syna. A przecież nie ma dojrzałości i dorosłości - w jakimkolwiek rodzaju życia - bez wcześniejszego opuszczenia domu rodzinnego, bez utraty dziecięcego poczucia bezpieczeństwa i wyruszenia w nieznaną przyszłość. Żeby rozpocząć nowe, dojrzałe życie, trzeba pożegnać się z dotychczasowym. Trzeba spokojnie i z wdzięcznością, ale też stanowczo i do końca zamknąć za sobą drzwi domu rodzinnego, by pójść własną, wytyczoną mi przez Pana Boga, drogą. Łaska życia zakonnego może pozostać nieprzyjęta, może pozostać niezrealizowana, jeśli nie stać nas będzie na całkowite powierzenie się Panu Bogu. Przecież jako chrześcijanie nie żyjemy dla siebie, lecz dla Niego; nie wychowujemy naszych dzieci dla siebie, lecz dla innych i dla Niego. Jeśli nie wypuścimy ich z gniazda - nie usamodzielnią się, nie będą umiały kochać i przyjąć miłości, rozminą się z każdym życiowym powołaniem.

2. Pragnienie doskonałości - chcieć być blisko Jezusa

Autentyczne życie zakonne nie jest drogą łatwą. Wręcz przeciwnie, to stroma, wyboista, a czasami wręcz karkołomna ścieżka życiowa, na której nie sposób się utrzymać bez świadomości, że kroczę nią nie dla własnego widzimisię, ale dlatego, że wezwał mnie na nią Pan Jezus. To On pierwszy ją przeszedł, przetarł szlaki, zaprosił mnie do naśladowania Go. Świadomość kroczenia Jego śladami wynagradza wszelkie niedogodności podróży, a pragnienie dotarcia do tych samych szczytów, które On osiągnął, wyzwala - mimo zmęczenia - wciąż nowe energie i siły. Pragnienie bycia tam, gdzie On, to pragnienie doskonałości. Ta doskonałość nie polega na sterylnej nieskazitelności, gdyż nikt z nas nie jest bez grzechu. Chrześcijańska doskonałość polega na jak największej bliskości z Panem Jezusem, na towarzyszeniu Mu w odpoczynku i w zmęczeniu, w radości i w cierpieniu. To jest istota życia chrześcijańskiego, a także istota życia zakonnego. W chrześcijaństwie, a w życiu zakonnym tym bardziej, nie chodzi o teorie ani o zdobywanie duchowych kwalifikacji. Chodzi o Pana Jezusa. On jest celem do którego dążymy, a zarazem drogą prowadzącą do tego celu. Żeby dotrzeć do Niego, trzeba zostawić za sobą wygodne i szerokie ulice naszych osiągnięć i przyzwyczajeń, gładkie chodniki naszych planów i zamierzeń, trzeba z bagażem życiowych doświadczeń wyruszyć w nieznane. Bez zabezpieczeń i ubezpieczeń, bez asekuracji i gwarancji, ale ze światłem Ducha Świętego i z radosną ufnością w sercu, że choć nie wiem, co mnie czeka, to idę z Nim i przy Nim; że w takim towarzystwie na pewno dotrę do celu. Niepowtarzalne piękno życia zakonnego tkwi w możliwości towarzyszenia Panu Jezusowi w realizacji Jego powołania i Jego posłannictwa. Świadomość tego wynagradza wszelkie trudy i niedogodności związane z tą drogą życia.

Pragnienie doskonałości, czyli bliskości z Panem Jezusem nie jest czymś, co można w sobie rozpalić samemu. To łaska, którą On daje darmo tym, którym sam chce. My jednak możemy prosić Chrystusa, aby był w jej dawaniu jak najbardziej hojny, aby coraz więcej młodych serc rozpalał pragnieniem naśladowania Go. Możemy i powinniśmy prosić, aby w coraz to nowych kobiecych i męskich sercach wzbudzał pragnienie radykalizmu ewangelicznego, czyli życia ryzykownego i szalonego - bo przecież i Jego samego posądzano o szaleństwo - ale życia pełnego niezapomnianych przygód, których smaku mogą zaznać tylko Jego wierni naśladowcy.

Przede wszystkim jednak trzeba się gorąco modlić o to, byśmy patrząc na naszego Mistrza i Pana, powołującego innych do bliskości z sobą umieli spojrzeć w głąb własnego serca i spytać z drżącym wzruszeniem: A może i ja, Panie? Może i mnie wzywasz? Trzeba się gorąco modlić o to, byśmy - kiedy w naszym sercu usłyszymy odpowiedź twierdzącą - umieli zdobyć się na tyle odwagi i miłości, by mimo oczywistego poczucia niegodności i ogarniającego nas lęku, umieć odpowiedzieć jak młody Samuel: Oto jestem Panie, przecież mnie wołałeś. Trzeba się również modlić o to, żebyśmy - kiedy takie Boże wołanie rozlegnie się w sercu kogoś z naszych bliskich - chcieli i umieli osłonić je przed zgaszeniem i zagłuszeniem, a także byśmy sami nie tłumili go przez nasze opory, lęki i brak akceptacji.

3. Powołujesz nas jak Piotra

Poprzez Słowo Boże, poprzez dotknięcia duszy, poprzez mniej lub bardziej wyraźne intuicje oraz różnego rodzaju zbiegi okoliczności i przypadki Pan Jezus nie przestaje wołać w sercach wielu ludzi Pójdź za Mną (Łk 5, 27). Kiedy - jak Piotr - w poczuciu własnej grzeszności mówimy Mu: Odejdź ode mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny, to Pan Jezus spokojnie odpowiada: Nie bój się!

Po naszej odpowiedzi może się rozpocząć fascynująca droga życia zakonnego niejednej i niejednego z nas. I choć Pan Jezus nie zachęca nas do jej wybrania błyskotliwymi reklamami lub łatwymi obietnicami, ale twardymi słowami: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje (Mk 8,34), to jeśli tę drogę przejdziemy do końca, będziemy mogli powtórzyć za Piotrem jedne z najpiękniejszych w Piśmie Świętym słów: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham (J 21,17).

Dzisiejsze Święto Ofiarowania Pańskiego jest dobrą okazją do przypomnienia, że w Kościele istnieją także inne formy życia poświęconego Bogu. Żyjące w świecie dziewice konsekrowane i wdowy składają zobowiązanie do czystości, by w ten sposób bardziej kochać Chrystusa i lepiej służyć bliźnim. Oddają się pokucie, dziełom miłosierdzia, apostolstwu i gorliwej modlitwie. Obok nich są także wierni prowadzący pustelniczy tryb życia, którzy zobowiązują się publicznie do praktykowania rad ewangelicznych. Ich oderwanie od świata świadczy o jego przemijalności i jest wezwaniem skierowanym do całej wspólnoty kościelnej, aby nie traciła z oczu swojego najważniejszego powołania.

Na zakończenie

Pragniemy podziękować wszystkim, którzy otaczają życzliwością i troską powołania kapłańskie i zakonne, a w dniu dzisiejszym szczególną ofiarą zechcą wesprzeć zakony klauzurowe. Niech ta wymiana darów będzie wyrazem naszego szacunku wobec osób służących nieustannie Panu Bogu w postach i modlitwie, jak Symeon i Anna z dzisiejszej Ewangelii.

Wszystkim, którzy mają odwagę pójść za Jezusem i trwać na Jego drodze, z serca błogosławimy.

Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce zgromadzeni na 353. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, w dniach 28-29 września 2010 r.

Film warty obejrzenia

2011-01-31T09:01:00.002+01:00

Ludzie Boga to oparta na faktach historia trapistów, mieszkających w klasztorze u podnóża gór Atlas w algierskim Tibhirine. Przez lata żyli oni w całkowitej symbiozie z muzułmańską ludnością, służąc jej i pomagając bez śladu nawracania. Kiedy w Algierii doszło do konfliktu z islamskimi ekstremistami i eskalacji przemocy, miejscowe władze zaczęły nalegać, by cystersi opuścili Tibhirine. Decyzję podjąć musieli jednak sami mnisi...

2011-01-29T21:14:00.004+01:00

W dniach 17 - 21 stycznia wraz z dwoma moimi kolegami wzięliśmy udział w Rekolekcjach Powołaniowych, które miały miejsce w Wyższym Seminarium Duchownym Zakonu Ojców Pijarów w Krakowie. W tych szczególnych dniach naszym duchowym opiekunem i prowadzącym rekolekcje był Ojciec Rektor Tomasz Jędruch. W czasie naszego pobytu Ojciec Tomasz skutecznie pomagał nam poznać drogę naszego powołania, poprzez pięknie prowadzone konferencje, wspólną modlitwę, rozmowy indywidualne oraz wzajemne wymienianie się przemyśleniami.

Podczas rekolekcji klerycy zadbali o to ,abyśmy zdobyli wiedzę na temat św. Józefa Kalasancjusza - założyciela zakonu, a Ojciec Dariusz przybliżył nam realia pracy na misjach w Afryce. Oprócz pracy duchowej mieliśmy również czas na wiele przyjemności takich jak: wycieczka z klerykiem Łukaszem do muzeum Fabryki Schindlera, pielgrzymka do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie razem z Ojcem Rektorem odprawiliśmy Drogę Krzyżową. Z ogromną przyjemnością pomagaliśmy klerykowi Januszowi w opiece nad dziećmi w świetlicy znajdującej się przy parafii MB Ostrobramskiej na Wieczystej. Ważnym wydarzeniem dla nas było wyjście na sale gimnastyczną, gdzie po ciężkim i bardzo wyczerpującym meczu piłki nożnej nasza drużyna ,którą tworzyliśmy razem z klerykami Dominikiem i Sebastianem uległa świetnie spisującym się rywalom grającym w składzie: Ojciec Rektor, Ojciec Mateusz, Ojciec Dariusz, kleryk Radek, kleryk Łukasz oraz kleryk Bartek, który wszedł na ostatnie minuty i ustalił ostateczny wynik meczu po strzeleniu bardzo ładnej bramki.
Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się to tego, że wyjechaliśmy z Krakowa ubogaceni duchowo, a więc:
- Ojcu Rektorowi Tomaszowi Jędruchowi za ogromną pracę, jaką wykonał z nami podczas naszej wizyty
- Ojcu Dariuszowi za przybliżenie nam szczegółów pracy misyjnej
- wszystkim braciom klerykom, którzy przyjęli nas do swojej wspólnoty na czas naszego pobytu i pomagali nam dobrze przeżyć ten wspaniały czas. Podczas rekolekcji mogliśmy zobaczyć jak żyje się w seminarium, a świetna atmosfera panująca w relacjach między klerykami pokazała nam jakim trzeba być dla swoich bliźnich.
Za te wspaniałe rekolekcje:
Bóg zapłać!

Michał Efner

Przygotowujemy się do beatyfikacji

2011-01-14T18:02:00.001+01:00

Zakończył się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II. Ojciec Święty Benedykt XVI podpisał dekret o uznaniu cudu za wstawiennictwem Papieża Polaka. Od dzisiaj, że do momentu beatyfikacji, która nastąpi 1 maja 2011 roku, dzielą nas 115 dni. Poniżej przedstawiamy wspomnienie naszego współbrata z Włoch, o. Luigiego Capozzi.

Oczywiście spotkanie, oficjalne z jednej strony, równocześnie bardziej rodzinne, miało miejsce tu, właśnie w tej szkole. My zakonnicy byliśmy w kaplicy (tu, blisko nas). Chłopcy, profesorowie byli na boisku w szkole, gdzie miało miejsce potem spotkanie. Ojciec Święty przybył od tej strony, wszedł do kaplicy, przywitał się z zakonnikami i później modlił się przez chwilę przed ołtarzem i później wyszedł. Prorektor przedstawiał różnych zakonników i kiedy doszedł do mnie powiedział „Ojciec Capozzi, który uczy włoskiego Gwardię Szwajcarską”. Jest jedno bardzo ciekawe zdjęcie, na którym Papież jest bardzo zadziwiony, gdy mówi do mnie: „Czy te gwardie uczą się faktycznie włoskiego?”. A ja odpowiedziałem: „Ojcze Święty, niektórzy więcej, niektórzy mniej”, a on się roześmiał całym sercem. Powiedział: „Bravo, bravo!” - i to jest piękne wspomnienie, które mam. Również zdjęcia są bardzo ładne.

Związki z Karolem Wojtyłą – Janem Pawłem II
Po raz pierwszy spotkał Jana Pawła II w 1981 roku na audiencji w związku z wizytą profesorów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na Uniwersytecie Laterańskim. W następnych latach spotykał go wielokrotnie z powodu pracy dla gwardii Szwajcarskiej, a także z okazji uroczystości związanych z zakonem ojców pijarów.
O. Luigi jest pijarem, cenionym pedagogiem i wychowawcą młodzieży, uczy literatury w rzymskim liceum, był nauczycielem języka włoskiego w Gwardii Szwajcarskiej.

Centrum Myśli Jana Pawła II zrealizowało około 365 filmów - rozmów z osobami, które poznały Jana Pawła II na swej drodze życia.Więcej na www.centrumjp2.pl.

Refleksja na Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki.

2010-12-30T17:32:00.004+01:00

W pierwszy dzień Nowego Roku, w uroczystość świętej Bożej Rodzicielki Maryi, stajemy przed krzyżem i pytamy siebie: czy zrobić kolejny krok ku Chrystusowi czy tez pozostać w starym roku, w starych przyzwyczajeniach, w moim starym „ja” oraz w starym sercu? Czy też warto pójść o krok za Jezusem, a zatem przyoblec się w nowe myślenie, w nowego człowieka o sercu pełnym wiary, nadziei i miłość do siebie i do najbliższych, czy tez porzucić Chrystusa pójść własna drogą?
Zapytasz: jak to uczynić? Nie myśl sobie, że od razu góry będziesz przenosił, ale ważna jest pokora i cierpliwość. Najważniejsza w Twoim życiu powinna być modlitwa, która jest fundamentem do następnych etapów rozwoju duchowego. Najłatwiej zbliżyć się do Jezusa można po przez słuchanie Jego wskazań, a tymi wskazówki znajdujemy przede wszystkim w Ewangelii, i tutaj dla Ciebie jest zachęta, abyś czytał Pismo Święte wytrwale i cierpliwie, bo początki są trudne, ale potem przychodzi satysfakcja i pokój serca. Następnie bardzo pomocne w słuchaniu Chrystusa jest uczestnictwo w Jego Tajemnicy jaka jest Eucharystia, Spowiedź oraz zaangażowanie się w jakieś apostolstwo przy parafii, gdzie będziesz mógł dzielić się wiara z innymi, ale i korzystać z świadectwa wiary innych. Może warto od tego rozpocząć nowy rok?
Tego dnia warto uczynić sobie rachunek sumienia z poprzedniego roku i przedstawić go, nie komu innemu, jak Maryi, która poszła o krok dalej i odpowiedziała na wolę Bożą: „Niech mi się stanie według słowa Twego”.
W moim życiu nie mam gwarancji, że dobrze myślę, rozumiem, postępuje. Nie ma we mnie nie zawodnie dobrej spontaniczności ku temu, co dobre i Boże. Prawdziwe dobro kosztuje, wymaga zastanowienia i wysiłku. Nie ma innej drogi jak powierzenie własnego życia Bogu poprzez ręce Bożej Rodzicielki Maryi. Maryja uczy nas w życiu Bożego działania. Spójrz jaka ona była cicha i pokorna, słuchała i rozważała w sercu słowa Boga, a nie je „przełykała i wydalała”, ale je brała do serca i przemieniała w czyny.
Święta Boża Rodzicielko, módl się za nami, byśmy byli godni imienia dzieci Bożych.

kleryk Bartłomiej Koszyk SP

Refleksja na Uroczystość Świętej Rodziny

2010-12-25T20:04:00.001+01:00

Dziś w świecie, w którym człowieka przygniatają materializm i pragnienie samorealizacji, coraz mniej mówi się o rodzinie. Niepewne jutro i kariera naukowo-zawodowa górują nad żoną, mężem, dziećmi, ojcem, matką, nad domem. Rodzina jest czymś jedynym w swoim rodzaju, jest jednym-w czasie radości i w czasie totalnej pustki, poczucia bezsensu życia. Dziś dla wielu młodych ludzi założenie własnej rodziny wydaje się być czymś mało osiągalnym.

W rodzinie nie ma gorszych i lepszych, każdy jest jednakowo ważny, cenny i kochany, co jest wielkim skarbem, jednak często po prostu się tego nie odczuwa. W rodzinie bardzo trudno stać się sztucznym, odgrywać jakąś rolę, bo codzienne obcowanie z rodzicami, żoną, mężem na to nie pozwala. Wzorcem dla nas niewątpliwie jest Święta Rodzina, której życie przedstawiają Ewangeliści. Św. Józef jako opiekun Rodziny daje prawdziwe świadectwo wypełniania powołania do życia w rodzinie. Człowiek powołany jest do życia rodzinnego ze swej natury, ale oczywistym, a zarazem ciekawym wydaje się być fakt, że to właśnie ze zwykłych, prostych rodzin Pan powołuje też swoich żniwiarzy. Kapłani czy osoby konsekrowane nie spadają z nieba, tylko są, jak każdy, wychowywani w domach, wychwalani przez rodziców, poniewierani przez ludzi, tak samo też wzrastają wśród przyjaciół i bliskich. Gdyby tak nie było, co mógłby powiedzieć ksiądz, gdy styrany życiem mąż, ojciec przychodzi z problemem- zapewne niewiele i to zmyślone. Mógłby ktoś zarzucić, że w takim razie co ksiądz może wiedzieć o małżeństwie, skoro nigdy nie miał żony i nie zna rzeczywistości bycia mężem. Tutaj odpowiedzią jest wzorzec św. Józefa , ojca i męża, głowy rodziny, na którego barkach leży los najcenniejszego skarbu: Maryi oraz Małego Jezusa. Autorzy natchnieni w całym Piśmie Świętym nie przytaczają ani jednego słowa, które by wypowiedział Józef, ale gesty i postawa wierności Bogu oraz zaufanie Jemu nie potrzebują dopełnienia słowami.

Niezwykłe jest działanie Boga dlatego, że stawia On na ścieżce wspólnoty rodzinnej każdego człowieka-bez wyjątku, a kolejnym jego etapem jest przekazywanie tego doświadczenia we własnej rodzinie, w kapłaństwie oraz we wspólnocie zakonnej.

kleryk Bartłomiej Bach SP

Aby uniknąć "Święta, Święta i już po Świętach..."

2010-12-25T15:37:00.001+01:00

Jeszcze raz słów kilka z serii: "z okazji Świąt..."
Wszystkim "Poszukiwaczom" woli samego Pana życzymy wytrwałości. Niech w świątecznej atmosferze podtrzymuje nas wiersz ks. Jana Twardowskiego.

Pomódlmy się w Noc Betlejemską,
w Noc Szczęśliwego Rozwiązania,
by wszystko się nam rozplątało,
węzły, konflikty, powikłania.

Oby się wszystkie trudne sprawy
porozkręcały jak supełki,
własne ambicje i urazy
zaczęły śmieszyć jak kukiełki.

Oby w nas paskudne jędze
pozamieniały się w owieczki,
a w oczach mądre łzy stanęły
jak na choince barwnej świeczki.

Niech anioł podrze każdy dramat
aż do rozdziału ostatniego,
i niech nastraszy każdy smutek,
tak jak goryla niemądrego.

Aby się wszystko uprościło -
było zwyczajne - proste sobie -
by szpak pstrokaty, zagrypiony,
fikał koziołki nam na grobie.

Aby wątpiący się rozpłakał
na cud czekając w swej kolejce,
a Matka Boska - cichych, ufnych -
na zawsze wzięła w swoje ręce.

Ks. Jan Twardowski

Refleksja na Boże Narodzenie

2010-12-24T12:58:00.002+01:00

W tradycji chrześcijańskiej jest to święto upamiętniające narodziny Jezusa Chrystusa. Jest to święto stałe, wypadające 25 grudnia. Poprzedzone jest okresem czterotygodniowego postu, zwanego Adwentem. Ten czas oczekiwania ma przygotować serca ludzi na to, aby dobrze przeżyć Święta Bożego Narodzenia.

Ciekawostką może być, że najstarszym autorem, który pisał o narodzinach Jezusa w grudniu, jest Hipolit Rzymski. W datowanym na 204 rok Komentarzu do Księgi Daniela (4,23,3) pisał on, że: „Pierwsze przyjście Pana naszego wcielonego, który narodził się w Betlejem miało miejsce ósmego dnia przed kalendami styczniowymi (tzn. 25 grudnia)”.

Boże Narodzenie jest objawieniem Boga, jest objawieniem miłości i pokoju w świecie, który jest taki ponury i zimny. Podczas Bożego Narodzenia każdy może przyjąć dobro i miłość. Trzeba tylko być otwartym, tak jak żłób bożonarodzeniowy, który przyjął Dzieciątko. Bóg nie przychodzi w nienawiści, nie przychodzi w występku, nie w sporze i kłótni, nie w zrzędzeniu, nie w zazdrości i zgorzknieniu. Bóg mieszka i rodzi się wyłącznie w dobroci człowieka dla człowieka, w przebaczeniu, pojednaniu, we wzajemnym zrozumieniu, w uprzejmości i pobłażliwości.

Życzę otwartości w te Święta i możliwości Narodzenia Bożego w każdym z nas!!

kleryk Sebastian SP

2010-12-22T12:09:00.001+01:00

2010-12-18T19:34:00.004+01:00

Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami. /Iz 55,8/

Witajcie!

Mam na imię Janusz. Jestem pijarem; obecnie klerykiem na IV roku studiów. Chciałbym się podzielić z Wami moim odkrywaniem powołania. Nie będzie to jakaś nadzwyczajna historia, lecz próba opowiedzenia mojego podążania za Panem. Brzmi pięknie, lecz jest to powolne szukanie znaków. Zacząłem od pięknego cytatu a teraz postaram się wyjaśnić co on dla mnie oznacza i jak go rozumiem.

Wielokrotnie w moim życiu te słowa się potwierdziły. Tak też było, gdy wstąpiłem do Zakonu Pijarów. Jak każdy przeszedłem miesięczny przednowicjat, a następnie rozpocząłem rocznego nowicjatu. Od samego początku odczuwałem powołanie by zostać kapłanem. W naszym zakonie są ojcowie i bracia. Nie myślałem, by zostać bratem zakonnym. Oczywiście szanowałem ich posługę, ale uważałem, że to nie moja droga. Moje plany zaburzyła jednak decyzja przełożonych.

Pod koniec nowicjatu ojciec Prowincjał podjął trudną dla mnie decyzję. Z obawy, że mogę sobie nie poradzić na studiach, zaproponowano mi pozostanie w zakonie, lecz jako brat. Od razu jednak powiedziano mi, że może być w przyszłości szansa na studia, ale nie prędzej jak za kilka lat. Miałem wybór zostać lub odejść i szukać dalej swej drogi. Zastanawiałem się przez kilka dni. I podczas adoracji dotarła do mnie myśl: jeżeli to jest Boży plan to powinienem zostać, a jeśli moim powołaniem jest inna droga to i tak, wcześniej czy później, odejdę. Postanowiłem zostać. Cały czas towarzyszyła mi świadomość, że Ktoś mnie tu przyprowadził i miał w tym swój cel. Miał wobec mnie jakiś plan.

Po nowicjacie trafiłem do seminarium. Zamieszkałem wraz z klerykami. Przebywałem z nimi, ale na zajęcia formacyjne chodziłem wraz z braćmi do Karmelitańskiego Instytutu Duchowości. Powoli zmieniłem swoje nastawienie do bycia bratem, ponieważ początkowo bardzo trudno było mi to przyjąć. Polubiłem tę posługę, widziałem jej sens, ale wciąż czułem, że kapłaństwo jest moim celem. Zmieniło się tylko nastawienie. Już nie chciałem jak najszybciej zostać księdzem. Zrozumiałem, że całe życie jest realizacją Bożego planu. To Pan ma wybrać odpowiedni czas do realizacji swych planów. Święcenia kapłańskie nie mają być tylko celem, etapem. Po nich jest dalsza droga, zmaganie.

Po dwóch latach formacji mogłem złożyć prośbę o rozpoczęcie studiów filozoficzno- teologicznych i możliwość rozpoczęcia przygotowań do kapłaństwa. Prośbę poparłem świadectwem ze studium duchowości jakie skończyłem u Karmelitów w czasie mej posługi jako brat zakonny. Jednak to znowu jeszcze nie był odpowiedni czas. Dostałem odmowną odpowiedź. Tym razem posłano mnie do pracy w zakrystii przy kościele pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w Krakowie. Jednocześnie polecono mi robić studium z zakresu pedagogiki. Złożyłem dokumenty na kierunek polecony przez przełożonego. Jednak on nie ruszył. Zacząłem szukać dalej. Zawsze chciałem pracować z trudna młodzieżą, zwłaszcza tą uzależnioną. I tu ogromne zaskoczenie, bowiem wolne miejsca były tylko na Studium Terapii Uzależnień. To kolejny sygnał od Boga. Po skończeniu studium, z najlepszymi wynikami na roku, ponownie złożyłem prośbę o możliwość studiowania i zostania kapłanem. Tym razem została pozytywnie przyjęta. Dzięki temu czasowi mogłem zrozumieć swoje motywacje czemu mam zostać kapłanem, a nie bratem zakonnym. W czasie studiów zdarzało się również wiele znaków od Pana Boga.

Przez tę opowieść chcę ukazać sens cytatu od jakiego zacząłem. Bóg ma wobec nas wspaniały plan. Chce nas prowadzić do swego celu. Jednak to wymaga chęci współpracy i wierności. My widzimy wszystko oczyma z poziomu ziemi, Bóg widzi z perspektywy Nieba. Z miejsca gdzie jesteśmy teraz nie widać celu, Bóg go widzi. Trzeba Mu zaufać.

Muszę przyznać, że wielokrotnie odbierałem opisane sytuacje jako osobiste porażki. Z trudem przyjmowałem odmowy przełożonych. Musiało się we mnie dokonać przewartościowanie mojego nastawienia. Po co chce być kapłanem i dla Kogo. Bóg w swej pedagogice nie zanegował mojego pragnienia, lecz pozwolił mi do niego dorosnąć. Zawsze towarzyszyła mi świadomość celu i do dziś tak jest. Boże drogi są inne od naszych i myśli są inne. Dlatego nasze postrzeganie rzeczywistości może wielokrotnie nas mylić. Często nasze pozorne porażki życiowe stają się naszymi sukcesami. Jednak jest jeden warunek, trzeba zaufać i pozwolić się prowadzić.

2010-12-08T10:42:00.007+01:00

To kolejna myśl św. Józefa Kalasancjusza:

Bóg wie, jak gorąco życzę nieprzerwanej opieki Ducha Świętego. Obcując z nim „clauso ostio” /Mt 6, 6/, przynajmniej raz lub dwa dziennie, oby zdołał Ojciec żaglowiec swojej duszy drogą doskonałości wieść ku portowi wieczystej szczęśliwości. Jest to pierwsza i główna sprawa jaką winien każdy z nas się zajmować. A jeśli ta ma się dobrze, wszystkie pozostałe sprawy znajdą pomyślne rozwiązanie w obecności Boga, choćby ludzkiemu rozsądkowi wydawało się inaczej.

Z listu św. Józefa Kalasancjusza do o. Jana Antoniego Ridolfi, Rzym, 1642 r.; List 566 (P 3858).

"Refleksja" na II niedzielę ADWENTU:)

2010-12-05T16:37:00.000+01:00

Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko róbcie, by do spotkania z Jezusem się przygotować!

II niedziela Adwentu - Dzień Modlitw za Kościół na Wschodzie

2010-12-02T14:23:00.002+01:00

„Aby wszyscy stanowili jedno …
aby świat uwierzył”
J 17.21

W II niedzielę Adwentu – 5 grudnia 2010 r. będziemy obchodzić Dzień modlitwy i pomocy materialnej Kościołowi na Wschodzie. Tegorocznym hasłem Dnia modlitw będzie: "W komunii z BOGIEM".

Z listów misjonarzy na wschodzie:

Bliskich geograficznie dla Polaków krajów Europy Wschodniej i ich mieszkańców nie sposób zrozumieć bez historycznego kontekstu. Na kształtowanie się świadomości ludzi żyjących dziś na Wschodzie szczególny wpływ miały wydarzenia XX wieku związane z obaleniem caratu i przejęciem władzy przez komunistów. I choć dziś cały świat zna zagrożenia płynące z zakłamanej ideologii marksistowsko-leninowskiej, wychowanych na obłudnej propagandzie ludzi w krajach Wschodnich nie brakuje. Strach przed tymi, którzy piastując jakiekolwiek stanowisko "mogą wiele", u przeciętnego Białorusina, Rosjanina, Ukraińca… wyzwala poczucie niższości i nakazuje podporządkować się władzy.

Lata komunistycznego reżimu uczyniły też spustoszenie w sferze religijnej. Wiele istniejących wcześniej kościołów czy kaplic zostało zburzonych lub zamienionych na muzea, kina, kluby, hale targowe..., klasztory przekształcono na więzienia, posterunki milicji... Skonfiskowane z parafii księgi trafiły do państwowych archiwów i na uzyskanie dostępu do nich wymaga się ustalonej przez władze odpowiedniej procedury. Zlikwidowane seminaria duchowne i szykanowani kandydaci do kapłaństwa - to sprawiło, że tęsknota za udziałem we Mszy Świętej czy spowiedzią towarzyszyła niejednej modlitwie katolików na Wschodzie.
Iskierkę nadziei przyniósł im rozpad Związku Radzieckiego i utworzenie Wspólnoty Niepodległych Państw.
Jednak, oziębłość religijna, stworzona „przykrą” przeszłością, nadal pozostaje wielkim problemem. Wiele ludzi tego kraju, nawet niegdyś ochrzczonych i więżących - nie chodzą ani do cerkwi, ani do kościoła. Ludziom często brak wiary w to co robią, brak nadziei potrzebnej do pokonywania problemów. Trzeba zatem wzmożonej modlitwy o Boże rozwiązywanie istniejących przeszkód i trudności.

Drugą niedzielę Adwentu (5 grudnia) Kościołowi na Wschodzie ofiarowuje swoje wsparcie modlitewne również Polska. Już przed Dniem Modlitwy w seminariach duchownych i zakonach będzie odprawiane triduum modlitewne: czwartek – nabożeństwo, piątek – Droga Krzyżowa, sobota – różaniec w intencji katolików na Wschodzie i posługujących tam duszpasterzy i sióstr zakonnych.

Serdecznie zapraszamy do solidarności w modlitwie na rzecz ewangelizacji Kościoła katolickiego na Wschodzie oraz wzbudzenia licznych i świętych powołań.

Być grzecznym dzieckiem Boga...

2010-11-29T21:01:00.011+01:00

2010-11-21T06:11:00.008+01:00

Cieszę się, że się wzajemnie wspomagacie i przypominam wam, że powinniście żyć w sposób najbardziej budujący z możliwych, bo więcej warte jest jedno kazanie poparte przykładem skromności, pokory, cierpliwości w chwilach przeciwności losu, niż wiele kazań kończących się na słowach.

List św. Józefa Kalasancjusza do o. Stefana Cherubiniego, Rzym, 1632 r.; List 307 (P 1934).

II Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym

2010-11-14T12:05:00.003+01:00

Dzisiaj II Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, który odbywa się pod hasłem IRAK.

Dwa tygodnie temu, w niedzielę 31 października br., doszło w Bagdadzie do rzezi katolików zgromadzonych na niedzielnej Mszy św. Takich ataków na wyznawców Chrystusa jest coraz więcej.

Przed inwazją amerykańską w 2003 r. w Iraku żyło 1,4 mln chrześcijan. Na skutek wojny oraz wypędzeń cywilów w latach 2003-2010 liczba wyznawców Chrystusa zmniejszyła się do 200 tys. Milion chrześcijan musiało opuścić swoje domy, pół miliona przebywało w obozach dla uchodźców, zamordowano 50 duchownych, zaatakowano 76 kościołów.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy o pokój i pojednanie dla wszystkich mieszkańców Iraku, kraju rozdzieranego aktami przemocy i terroru na podłożu politycznym i religijnym.

Jezus przyszedł jak złodziej...

2010-11-10T07:42:00.010+01:00

O powołaniu opowiada św. Josemaría Escrivá de Balaguer (1902-1975), założyciel Opus Dei.

Josemaría Escrivá de Balaguer urodził się w Barbastro (Hiszpania) 9 stycznia 1902 roku. Miał pięcioro rodzeństwa. Państwo Escrivá dali swoim dzieciom głębokie wychowanie chrześcijańskie.
W 1915 roku zbankrutował zakład włókienniczy ojca i cała rodzina musiała się przenieść do Logroño, gdzie ojciec znalazł inną pracę. W tym mieście Josemaría po raz pierwszy odczuje swoje powołanie: po zobaczeniu na śniegu śladu bosych stóp zakonnika przeczuwa, że Bóg czegoś od niego oczekuje, jakkolwiek nie wie dokładnie, o co chodzi.

Sądzi, że łatwiej to rozpozna, gdy zostanie kapłanem, do czego zaczyna się przygotowywać najpierw w Logroño, a następnie w seminarium w Saragossie.

Jako wolny student studiuje prawo cywilne. W 1924 roku umiera jego ojciec, a on staje się głową rodziny. 28 marca 1925 roku przyjmuje święcenia kapłańskie i rozpoczyna pełnienie posługi najpierw w wiejskiej parafii, następnie w Saragossie.

W 1927 roku za pozwoleniem biskupa przenosi się do Madrytu, by zdobyć doktorat z prawa. Tutaj, 2 października 1928 roku, podczas rekolekcji widzi, czego Bóg oczekuje od niego, i zakłada Opus Dei. Od tej chwili zaczyna pracować ze wszystkich sił nad tym dziełem, a jednocześnie kontynuuje posługę kapłańską, jaką miał powierzoną w tamtych latach, zwłaszcza wśród ubogich i chorych.

W chwili wybuchu wojny domowej przebywa w Madrycie, gdzie prześladowania religijne zmuszają go do przenoszenia się z miejsca na miejsce. Wykonuje swoją posługę kapłańską potajemnie, do czasu kiedy udaje mu się opuścić Madryt. Po przejściu Pirenejów przedostaje się na południe Francji, a potem przenosi się do Burgos.

Po zakończeniu wojny domowej w 1939 roku powraca do Madrytu i uzyskuje doktorat z prawa. W następnych latach prowadzi liczne rekolekcje dla świeckich, kapłanów i zakonników. W tym samym roku 1939 kończy swoje studia doktoranckie na wydziale prawa.

W 1946 roku rozpoczyna stały pobyt w Rzymie. Uzyskuje doktorat z teologii przy Uniwersytecie Laterańskim. Zostaje mianowany konsultorem kongregacji watykańskich, honorowym członkiem Papieskiej Akademii Teologicznej i prałatem honorowym Jego Świątobliwości. Uważnie przygląda się przygotowaniom i obradom Soboru Watykańskiego II (1962-1965) i spotyka się z wieloma ojcami soborowymi.

Z Rzymu wyjeżdża do różnych krajów Europy, by umacniać Opus Dei w tych krajach. W tym samym celu między 1970 a 1975 odbył długie podróże po całym Półwyspie Iberyjskim, do Meksyku, po Ameryce Południowej i Gwatemali, gdzie odbył spotkania katechetyczne z licznymi grupami mężczyzn i kobiet.

Umiera w Rzymie 26 czerwca 1975. Tysiące osób, wśród nich liczni biskupi różnych krajów zabiega przy Stolicy Świętej o otwarcie jego procesu kanonizacyjnego.

17 maja 1992 r. Jan Paweł II beatyfikuje Josemarię Escriva y Balaguera. Świętym ogłasza go dziesięć lat później, 6 października 2002 r., na Placu Św. Piotra w Rzymie, wobec tysięcy wiernych. „Idąc jego śladami” - powiedział podczas homilii Ojciec Święty, „szerzcie w społeczeństwie, niezależnie od rasy, klasy, kultury, lub wieku świadomość, iż wszyscy jesteśmy powołani do świętości.”

2010-11-07T06:48:00.004+01:00

Listopad trwa. Wciąż pamiętamy o naszych zmarłych w modlitwie...

Proponujemy na drugi tydzień listopada myśl św. Józefa Kalasancjusza.

Tym samy zapraszamy do wspólnej refleksji, której inspiratorem będzie św. Józef Kalasancjusz. Jego myśli będziemy czerpać min. z licznych listów, które po nim nam pozostały.

A ponieważ na zewnątrz wyglądamy na ludzi umartwiających się, bądźmy i wewnętrznie tacy, by nasze uczynki spodobały się Jego Boskiemu Majestatowi, który winien osądzić nas i w zależności od tych uczynków wynagradzać dobrami wiecznymi lub ukarać równie wiecznymi karami; oto dwa bieguny, ku którym zawsze winniśmy kierować wzrok podczas naszej żeglugi po tym nędznym padole.

Z listu św. Józefa Kalasancjusza do o. Melchiora Alacchi napisany w Rzymie w 1632 r.; List 271 (P 1759).

Aby poruszyć serca 1 listopada...

2010-11-01T00:02:00.001+01:00

2010-10-28T16:56:00.000+02:00

Modlitwę opartą na tych rozważania proponujemy byście wraz z nami ofiarowali w intencji powołań do kapłaństwa i życia zakonnego.

1. Chrzest Pana Jezusa w wodach Jordanu

Chrzest jest pierwszą konsekracją, pierwszym włączeniem w Chrystusa. Powołanie do którego Bóg wzywa, bierze swoją siłę z tego sakramentu. Ten początkowy wybór ma dopełnienie w tym, który dokonuje się teraz. Chrzest był początkiem misji, a potem było działanie, głoszenie, cuda.

2. Wesele w Kanie Galilejskiej

Kana jest miejscem pierwszego cudu. Każdy ma taki swój początek, gdzie Bóg bardzo mocno przez niego zaczął działać. Ogromny znak, czasem nie tak spektakularny jak w Kanie, ale zawsze ukazujący, że Pan nas potrzebuje do swej misji. Chce przez nas działać cuda.

3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawracania

Bóg Ojciec uczynił swego Syna najważniejszym głosicielem Jego Królestwa Niebieskiego. Jezus Chrystus od początku miał świadomość jaki obowiązek spoczywa na Jego barkach: „ Duch Pański spoczywa na mnie , ponieważ mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę”. Bóg udzielając takiej władzy Chrystusowi nie zatrzymuje się tylko na własnym Synu, ale pozwala również Jemu, abym powoływał swoich pomocników: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”. Jezus potrzebuje „siewców” Słowa Bożego.

4. Przemienienie.

Przemienienie Chrystusa ukazuje apostołom kim będzie i jakim będzie po swoim zmartwychwstaniu. Jezus przekonuje nas tym wydarzeniem do tego, że po śmierci zobaczymy Go twarzą w twarz. Jezus wzywa nas do całkowitej przemiany swojego życia, do życia z Nim w jedności, a przekonamy się o Jego obecności gdy będziemy przechodzić z ciemności do światła, ze śmierci do życia. Nie możemy się zatrzymać, musimy iść ciągle za Miłością, a nie za nienawiścią , która prowadzi nas w Szeol.

5. Ustanowienie Eucharystii.

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus wypowiada słowa, które słuchamy podczas każdej Eucharystii: „Bierzcie, to jest Ciało moje”. „To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana”. Jezus powołuje nas do nieustannej przemiany siebie, a co za tym idzie również swojego otoczenia najbliższych. Musimy pamiętać o tym, że Chrystusowy krzyż i męka jaka się na nim dokonała jest darem i najskuteczniejszym narzędziem do naprawy tego świata. Wszystko to uwidacznia się podczas każdej Eucharystii. Przeistoczenie, które dokonuje się w eucharystycznym misterium, swoją mocą i zasięgiem obejmuje nie tylko jednego człowieka, lecz całą ludzkość. Uczestnicząc świadomie i w pełni we Mszy św. najlepiej realizujemy nasze powołanie do przemiany świata.

2010-10-27T12:44:00.007+02:00

Dzisiaj środa - dzisiaj tajemnice chwalebne.

1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Zmartwychwstały Pan Jezus w chwale powstaje z grobu po trzech dniach. Przez Twoje powstanie z martwych Jezu mamy nadzieję na życie wieczne w Niebie. Eucharystia to nasz Zmartwychwstały Pan. Cała moc Jego Zmartwychwstania spływa na tych, co wchodzą w Jego Eucharystyczną Obecność. Panie Jezu, prosimy Cię, wzmocnij naszą wiarę i ufność w to, że przygotowałeś dla każdego z nas drogę życiową, byśmy jak uczniowie, którzy Cię poznali przy łamaniu chleba, mogli Cię poznać w Eucharystii w sposób osobisty, przez głęboką wiarę.

2. Wniebowzięcie Pana Jezusa

Wstępując w niebo Pan Jezus poszedł przygotować nam miejsce, ale powróci w chwale i zabierze nas, jeśli pójdziemy Jego śladami. Musimy poczekać, cierpieć ze spokojem, godzina wytchnienia nadejdzie. Kochać i adorować Boga w Najświętszym Sakramencie to największe i jedyne szczęście, jakie można osiągnąć tu na ziemi. Proszę Cię, Matko Najświętsza, abyśmy mogli ze wszystkich sił, z całej duszy i z całego serca kochać Dobrego Boga przez całe życie.

3. Zesłanie Ducha Świętego

Apostołowie i Maryja byli zgromadzeni na modlitwie, gdy Duch Święty zstąpił na nich w postaci ognistych języków. Gdy zostali napełnieni Duchem Świętym z bojaźliwych stali się mężnymi i odważnie walczącymi dla sprawy Bożej. Prośmy Ducha Świętego o Jego Dary: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej, abyśmy byli zdolni do wszelkich ofiar i poświęceń dla Boga, a nade wszystko, abyśmy potrafili rozpoznać drogę, którą On dla nas przygotował.

4. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

W Uroczystość Wniebowzięcia NMP Kościół zachęca nas do rozważania słów Magnificat. Maryja, po zwiastowaniu Jej przez Anioła Bożego pragnienia i po pozytywnej odpowiedzi na nie, czym prędzej z radością zmierza do Swojej krewnej Elżbiety. Pragnie się z nią podzielić otrzymaną łaską. Powołanie do życia kapłańskiego, czy zakonnego wiąże się z wielką radością, mimo tego, że pójście za głosem i pozytywna odpowiedź na pragnienie Boga, po ludzku, wiąże się z wielkimi zmianami i wyrzeczeniami. Lecz błogosławiony jest ten, kto uwierzył, że spełnią się słowa powiedziane mu od Pana.

5. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny

Maryja jest Matką ludzi powołanych. Jeśli kapłan jest tym, który na ziemi przybliża człowiekowi to, co czeka go w niebie, znaczy to, że Maryja, jako Królowa Nieba i Ziemi jest jego szczególną orędowniczką u Boga. Nie ma dobrego kapłaństwa bez Maryi. Matka największego z Kapłanów- Jezusa Chrystusa, towarzyszyła Jemu i innym Apostołom przy głoszeniu Dobrej Nowiny. Prośmy Maryję, by była obecna w życiu wszystkich, którzy odkrywają swoje powołanie oraz w życiu tych, którzy to powołanie już odkryli, by wypełniali je według Bożej woli.

2010-10-26T20:43:00.000+02:00

We wtorkowy wieczór najlepiej "duchowo smakują" tajemnice bolesne. Zapraszamy do wspólnej modlitwy.

TAJEMNICE BOLESNE

1. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

Dla Chrystusa Ogrójec był jedną z najważniejszych, a przy tym najtrudniejszych chwil w życiu. Właśnie wtedy miał zdecydować się na krzyż. I w naszym życiu bywają chwile, wydarzenia, od których chcielibyśmy uciec. Boimy się cierpienia, bólu, łez. Jezus daje nam jednak przykład bezgranicznego posłuszeństwa w wypełnianiu Bożego planu zbawienia. „Nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie”. Poprzez modlitwę uczmy się całkowicie zawierzać nasze życie Bogu, abyśmy po trudach wypełniania naszego powołania otrzymali nagrodę – radość życia wiecznego z Jezusem.

2. Biczowanie Pana Jezusa

Biczowanie jest bolesnym, wręcz śmiertelnym torturowaniem ludzkiego ciała. Współcześnie biczowanie człowieka polega nie tyle na biczowaniu ciała , lecz bardziej na torturowaniu ludzkiej psychiki, sfery duchowej jednostki i nawet całego społeczeństwa. „Przysmaki” świata: seks, narkotyki, zasada „róbta co chceta”… jeszcze bardziej niszczy człowieka, niszczy powołanie, które nie ma mocnego oparcia, obrony, aniżeli wszelkie tortury cielesne. Należy pamiętać o tym i być twardym wobec wszelkiego zła i nieprawości. Wzorem jest Chrystus. Nikt nie zniszczy prawdziwego powołania jeśli tylko ufność swą złoży w Bogu, dla Jego chwały i pożytku bliźnich.

3. Cierniem ukoronowanie

Korona cierniowa na głowie Mistrza jest ułudnym świadectwem hańby. To prawda, że ciernie kłują, stwarzają potężny ból, lecz nie na długo, a wręcz na nieznaczącą chwilę w stosunku do wieczności. Niebo ma wiele dziedziców, którzy mają na głowie korony chwały zwycięstwa Boga nad grzechem i śmiercią. To są prawdziwe korony. Już nie cierniowe, lecz wykute wytrwałością człowieka w dobru i wierności Bogu.

4. Droga krzyżowa

Powołanie polega na naśladowaniu Mistrza. Naśladować, czyli iść po Jego śladach. Nie oznacza to, że powołany powinien naśladować Jezusa dokładnie tak, jak było to dwa tysiące lat temu. Są inne czasy, inne wymagania życia, inny sposób naśladowania, lecz zawsze ta sama istota. Iść za Chrystusem: w cierpieniu i przeciwnościach, z radością i w pomyślności. Jaka by droga nie była, przejdzie ją ten, kto nią idzie.

5. Śmierć Jezusa na krzyżu

Nieodzownie w powołanie jest wpisany krzyż. Jak Mistrz cierpiał tak i uczeń. Nie ma taryfy ulgowej. Chcąc być uczniem nie można się cofnąć przed tym brzemieniem. Twardym wyrokiem śmierci. Odrzuceniem przez świat, w którym się czyniło dobro.

2010-10-25T16:25:00.007+02:00

Miesiąc różańcowy kończymy, ale zapraszamy do "ożywienia" tej modlitwy także i w codzienności post-październikowej. Proponujemy rozważania różańcowe przygotowane przez naszych współbraci kleryków z pijarskiego seminarium.

Dzisiaj poniedziałek, więc tajemnice radosne.

TAJEMNICE RADOSNE

1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Anioł nie narzuca Maryi planu Boga, ale go zwiastuje, proponuje, przedstawia, poddaje pod rozwagę. Matka Boża prowadzi dialog z posłańcem – to przecież do Niej należy ostatnie słowo. Plan Boga, wzywający mnie na drogę powołania, nie jest mi narzucony, ale jest propozycją, którą mam poddać pod rozwagę. Naśladować Maryję to prowadzić dialog z Bogiem – to przecież do mnie należy ostatnie słowo.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety

Pan Bóg, na potwierdzenie swoich słów, posyła Maryję do Elżbiety. To właśnie ona, a nie Józef czy jego rodzina, dowiaduje się jako pierwsza o bożym posłannictwie. To Elżbieta i jej macierzyństwo jest potwierdzeniem wybrania Maryi, na Matkę Boga. Pan Bóg, na potwierdzenie skierowanego do mnie wezwania na drogę powołania, posyła mnie do znanego mi kapłana, duszpasterza czy spowiednika. To właśnie oni, a nie rodzice czy rodzina, dowiadują się jako pierwsi o Bożym posłannictwie. To oni, służą mi swoją mądrością w potwierdzeniu wybrania mnie, do służby Panu.

3.Narodzenie Pana Jezusa

Jezus rodzi się w stajni. Radość Maryi przeplata się z jej matczyną troską. Z jednej strony wie, że Bóg da wszystko, co potrzebne, z drugiej jest świadoma, że i od siebie wiele musi wymagać. Boży plan nie kończy się z narodzeniem Jezusa. Wypełnić posłannictwo Boga, to dotrwać do końca przezwyciężając przeciwności. Podjęcie decyzji o wstąpieniu na drogę życia kapłańskiego jest związane z wielką radością. Nie trwa ona jednak długo. Mam być jak Maryja – świadomy obecności Boga i Jego wsparcia, ale i wymagań jakie przede mną stawia. Decyzja nie jest końcem, ale początkiem drogi. Wypełnić posłannictwo Boga, to dotrwać do końca przezwyciężając trudności.

4. Ofiarowanie Jezusa w świątyni

Życie Maryi i Józefa było otwarte na Boga. Oddali Mu nie tylko okruchy swojego życia, lecz także swój największy skarb – swego jedynego Syna. W życiu każdego człowieka przychodzi moment, kiedy staje przed wyborem swego powołania. Wtedy ofiarujemy Panu Bogu nasze wysiłki, zadania, obowiązki, radości i cierpienia związane z jego wypełnieniem. Ofiarując się Bogu powierzamy nas samych, takich, jacy jesteśmy. Naszą ofiarę składamy w Jego ojcowskie dłonie, byśmy wypełnili swą misję do końca, na wzór Jezusa.

5. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Dwunastoletni Jezus gubi się w tłumie pielgrzymów. Rodzice znajdują Go w świątyni, gdzie siedzi pośród nauczycieli, przysłuchuje się im i zadaje pytania. Człowiek, by odkryć swe powołanie musi szukać Boga. Najpierw jednak trzeba Go pokochać. Pan Bóg daje każdemu łaski, daje czas na przygotowanie się do pełnienia misji. Módlmy się, abyśmy każdego dnia odkrywali wolę naszego Stwórcy i dobrze wykorzystywali czas, który On nam daje.

Na Dzień Papieski

2010-10-16T08:27:00.000+02:00

Karola Wojtyłę od 1978 roku pierwszego w historii Papieża-Polaka zapamiętamy jako człowieka wielkiej modlitwy i świętości. Swoim życiem udowodnił, że świętość jest możliwa dzięki zjednoczeniu i trwaniu w Chrystusie, naszej jedynej Drodze, Prawdzie i Życiu.

2010-10-15T13:26:00.002+02:00

Oto refleksje, które zrodziły się po pobycie w pijarskim seminarium na dnich skupienia:

Czas Dni Skupienia wiele dobrego wniósł do mojego życia. Między innymi rozmowy i dyskusje, które prowadziliśmy na temat sakramentu pokuty i pojednania, a na których ja nagadałem najwięcej głupot (przepraszam za to, ale byłem zbyt szczęśliwy, żeby zmusić się do powagi).
Wiele się dowiedziałem a Ojciec odpowiedział na wiele moich pytań. Przyjeżdżając na te rekolekcje miałem ich w głowie kilka. Myślę, że te dni spędzone u was w seminarium naprawdę wpłynęły na moje życie i inaczej zacząłem postrzegać spowiedź świętą i wiele innych spraw. Bardzo mi już tego wszystkiego brakuje. Nieustannej modlitwy, wyciszenia, tej atmosfery między ludźmi. Staram się naśladować to, co tam robiliśmy, tzn.: modlić się, dobrze się modlić, szanować innych bardziej niż zwykle.
Pozdrawiam i do zobaczenia

Tomek Kulig

A oto kilka słów Arka:

Po co przyjeżdżać do seminarium?

2010-10-15T09:28:00.003+02:00

Od 8 do 10 października br., w naszym pijarskim seminarium, odbyły się Jesienne Dni Skupienia. W spotkaniu wzięło udział 16 młodych ludzi z różnych zakątków naszego kraju, których połączył jeden wspólny cel: refleksja nad sakramentem pokuty.
Uczestnicy wysłuchali kilku konferencji, był czas na wspólną modlitwę różańcową, codzienną modlitwę brewiarzową – na jutrzni i nieszporach, adorację Najświętszego Sakramentu, dzielenie się Słowem Bożym, refleksjami i przemyśleniami. W programie nie zabrakło także części rekreacyjnej – spacer po centrum Krakowa. Jesienne Dni Skupienia poprowadził o. Tomasz Abramowicz SP.
Rekolektanci mieli też okazję poznać życie seminaryjne „od środka” i porozmawiać ze współbraćmi klerykami. Ubogaceni nowymi doświadczeniami powrócili do swych środowisk, w których żyją, by z jeszcze większą odwagą i wiarą głosić innym „jak dobry jest Pan”.

2010-10-12T18:21:00.002+02:00

Benedykt XVI na Światowy Dzień Modlitw o Powołania

2010-03-25T09:58:00.000+01:00

Benedykt XVI zwraca uwagę kapłanów na trzy aspekty ich życia, które są istotne w dawaniu świadectwa. Są to: przyjaźń z Chrystusem, całkowity dar z siebie dla Boga, życie we wspólnocie.

Więcej w samym orędziu.

Orędzie Benedykta XVI

na 47. Światowy Dzień Modlitw o Powołania 25 kwietnia 2010 r.

Świadectwo budzi powołania

Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Drodzy Bracia i Siostry!

47. Światowy Dzień Modlitw o Powołania, który przeżywać będziemy w IV Niedzielę Wielkanocną – 25 kwietnia 2010 roku, w Niedzielę „Dobrego Pasterza” – stanowi dla mnie okazję, by poddać pod refleksję temat, który dobrze harmonizuje z Rokiem Kapłańskim: Świadectwo wzbudza powołania. Owocność propozycji powołaniowych zależy najpierw od inicjatywy i działania Boga, ale – jak to potwierdza doświadczenie duszpasterskie – jest wspierana także jakością i bogactwem świadectwa osobistego i wspólnotowego tych, którzy już odpowiedzieli na wołanie Pana do podjęcia posługi kapłańskiej czy do życia konsekrowanego. Ich świadectwo może pomóc innym, by i oni zapragnęli z wielkodusznością odpowiedzieć na głos Chrystusa. Powyższy temat jest zatem ściśle powiązany z życiem i posłannictwem kapłanów oraz osób konsekrowanych. Wszystkich, których Pan powołał do pracy w swojej winnicy, pragnę zaprosić do tego, by odnowili swoją wierną odpowiedź, zwłaszcza w tym Roku Kapłańskim, który ustanowiłem w związku ze 150. rocznicą śmierci św. Jana Marii Vianneya, proboszcza z Ars, który jest wciąż aktualnym wzorem kapłana i proboszcza.

Już w Starym Testamencie prorocy byli świadomi swego powołania, by własnym życiem świadczyć o tym, co głosili, gotowi zmierzyć się równocześnie z niezrozumieniem, odrzuceniem czy prześladowaniem. Zadanie, które otrzymali od Boga, pochłaniało ich całkowicie, jak „płonący ogień” w sercu, którego nie da się zatrzymać (por. Jr 20, 9) i dlatego byli gotowi oddać Panu nie tylko swój głos, ale całe swe istnienie. W pełni czasów sam Jezus jest tym, który został posłany przez Ojca (por. J 5, 36), aby zaświadczyć swoim posłaniem o miłości Boga do wszystkich – bez różnicy – ludzi, ze szczególną troską o tych ostatnich, grzeszników, marginalizowanych, biednych. Jezus jest najwyższym Świadkiem Boga i Jego gorącego pragnienia, by wszyscy ludzie zostali zbawieni. Jutrzenką pełni czasów jest Jan Chrzciciel, który całkowicie poświęcił życie, by przygotować Chrystusowi drogę. To on świadczy o tym, że w Synu Maryi z Nazaretu spełnia się obietnica Boga. Kiedy widzi, że Jezus pojawia się na brzegu Jordanu, gdzie on chrzcił, wskazuje Go swoim uczniom jako „Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata” (por. J 1, 29). Jego Świadectwo jest tak owocne, że dwaj jego uczniowie „usłyszeli, jak mówił i poszli za Jezusem” (J 1, 37).

Również powołanie Piotra, jak to opisuje Jan Ewangelista, dokonuje się z pomocą świadectwa jego brata – Andrzeja, który – po spotkaniu Pana i odpowiedzi na zaproszenie, by z Nim pozostać – czuje potrzebę, by natychmiast powiedzieć Piotrowi, co odkrył przez „zamieszkanie” z Panem: „Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa” (J 1, 41-42). Podobnie było w przypadku Natanaela, dzięki świadectwu innego ucznia – Filipa, który powiedział mu z radością o swoim wielkim odkryciu: „Znaleźliśmy tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy: Jezusa, Syna Józefa, z Nazaretu” (J 1, 45).

Wolna i bezinteresowna inicjatywa Boga spotyka się z odpowiedzią człowieka i stanowi wezwanie dla tych, którzy przyjmują Boże zaproszenie do tego, by – za pomocą własnego świadectwa - stać się narzędziami Bożego powołania. To samo powtarza się także dzisiaj w Kościele: Bóg posługuje się świadectwem kapłanów, wiernych swej misji, aby wzbudzać nowe powołania kapłańskie i zakonne na służbę Ludowi Bożemu. Z tego powodu pragnę wskazać na trzy aspekty życia kapłana, które wydają mi się istotne dla dawania owocnego świadectwa.

Elementem podstawowym i specyficznym każdego powołania kapłańskiego, a także powołania do życia konsekrowanego, jest przyjaźń z Chrystusem. Jezus żył w stałym zjednoczeniu z Ojcem i właśnie to wzbudzało w uczniach pragnienie, by przeżywać to samo doświadczenie, ucząc się od Niego komunii i nieustannego dialogu z Bogiem. Jeśli ksiądz jest „Bożym człowiekiem”, który przynależy do Boga oraz pomaga Boga poznać i pokochać, nie może nie rozwijać głębokiej jedności z Nim, trwać w Jego miłości i wsłuchiwać się w Jego Słowo. Modlitwa jest pierwszym świadectwem, które wzbudza powołania. Podobnie jak Andrzej Apostoł, który mówi bratu o tym, że spotkał Mistrza, każdy, kto chce być uczniem i świadkiem Chrystusa, musi „zobaczyć” Go osobiście, musi Go poznać, musi nauczyć się Go kochać i przebywać z Nim.

Drugim aspektem konsekracji kapłańskiej czy zakonnej jest całkowity dar z siebie dla Boga. Jan Apostoł pisze: “Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci” (1 J 3, 16). Tymi słowami św. Jan zaprasza uczniów, by weszli w tę samą logikę Jezusa, który w całym swym sposobie istnienia pełnił wolę Ojca aż do ostatecznego daru z siebie na krzyżu. Tutaj w całej pełni wyraża się Boże miłosierdzie; miłość miłosierna, która pokonała ciemności zła, grzechu i śmierci. Obraz Jezusa, który w czasie Ostatniej Wieczerzy wstaje od stołu, składa swe szaty, bierze prześcieradło, przepasuje się nim i pochyla się przed apostołami, aby umyć im nogi, wyraża ducha służby i daru z własnego życia w całkowitym posłuszeństwie wobec woli Ojca (por. J 13, 3-15). Idąc za Jezusem, każdy powołany do życia w sposób szczególny konsekrowanego powinien starać się świadczyć, że jest całkowitym darem dla Boga. Tu ma swe źródło zdolność do stawania się darem dla tych, których Opatrzność Boża powierza mu w posłudze pasterskiej, do zaangażowania się całkowicie, w sposób stały i wierny, z radością towarzysząc w drodze wielu osobom, aby i one mogły otworzyć się na spotkanie z Chrystusem i aby Jego Słowo stało się światłem na ich szlaku. Historia każdego powołania prawie zawsze łączy się ze świadectwem jakiegoś księdza, który przeżywa w radości swoje bycie darem dla bliźnich ze względu na Królestwo Boże. Bliskość i słowo kapłana prowadzą do pojawienia się pytań i do podjęcia ostatecznych decyzji (por. Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, 39).

Trzeci wreszcie aspekt, który powinien charakteryzować kapłana czy osobę konsekrowaną, to życie we wspólnocie. Jezus wskazał głęboką jedność w miłości jako znak wyróżniający Jego uczniów: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35). W sposób szczególny kapłan powinien być człowiekiem wspólnoty, otwartym na wszystkich, zdolnym do tego, by prowadzić w jedności całą wspólnotę wierzących, którą Dobroć Boża mu zawierzyła. Ma pomagać w przezwyciężaniu podziałów, w łączeniu rozłączonych, w łagodzeniu napięć i nieporozumień, w przebaczaniu krzywd. W lipcu 2005 roku, spotykając się z duchownymi w Aoście, powiedziałem, że jeśli młodzi ludzie widzą kapłanów odizolowanych i smutnych, to z pewnością nie czują się zachęceni do naśladowania ich przykładu. Jeśli pomyślą, że taka jest przyszłość kapłana, rodzą się w nich obawy. Ważna jest zatem taka forma wspólnoty życia, która ukaże młodym ludziom piękno bycia kapłanem. Wówczas młody człowiek powie: „to może być także moja przyszłość, tak chciałbym żyć” (Nauczanie, I, [2005], 354). Sobór Watykański II, odnosząc się do świadectwa, które wzbudza powołanie, podkreśla potrzebę miłości i braterskiej współpracy, o której mają świadczyć kapłani (por. Optatam totius, 2).

Z radością przypominam to, co napisał mój Czcigodny Poprzednik Jan Paweł II: „Najważniejszym i najskuteczniejszym środkiem budzenia powołań jest świadectwo życia kapłanów, ich bezwarunkowe oddanie się owczarni Bożej, ich pełna miłości służba Chrystusowi i jego Kościołowi — służba będąca dźwiganiem krzyża, przyjętego z paschalną nadzieją i radością, wreszcie braterska zgoda i gorące pragnienie ewangelizacji” (Pastores dabo vobis, 41). Można powiedzieć, że powołania kapłańskie rodzą się w kontakcie z kapłanami, jakby jakieś cenne dziedzictwo, komunikowane za pomocą słów, czynów i całego sposobu bycia.

Ta sama zasada odnosi się także do osób konsekrowanych. Już sam fakt istnienia osób zakonnych mówi o miłości Chrystusa, gdy osoby te idą za Nim w pełnej wierności Ewangelii oraz gdy z radością przyjmują Jego kryteria osądu i postępowania. Stają się „znakami sprzeciwu” dla świata, którego logika jest często inspirowana materializmem, egoizmem i indywidualizmem. Gdy pozwalają się zdobyć przez Boga i zrezygnować z samych siebie, ich wierność i siła świadectwa wzbudzają w sercach wielu młodych pragnienie, by pójść za Chrystusem na zawsze, w sposób hojny i całkowity. Naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego oraz utożsamianie się z Nim: oto ideał życia konsekrowanego i świadectwo absolutnego prymatu Boga w życiu i w historii człowieka.

Każdy prezbiter, każdy konsekrowany i każda konsekrowana, wierni swemu powołaniu, przekazują radość służenia Chrystusowi i zapraszają wszystkich chrześcijan do udzielenia odpowiedzi na powszechne powołanie do świętości. Stąd, aby wspierać szczególne powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego, aby przesłanie powołaniowe uczynić jeszcze silniejszym i bardziej stanowczym, jest konieczny przykład tych, którzy już powiedzieli swoje „tak” Bogu oraz projektowi życia, który On przygotował dla każdego człowieka. Osobiste świadectwo, oparte na konkretnych decyzjach życiowych, dodaje młodym odwagi, by także oni zdobyli się na decyzje wymagające zaangażowania na całą przyszłość. Aby im w tym pomóc, konieczna jest owa sztuka spotykania się i dialogu, który pomaga im odnaleźć światło i wsparcie w kimś, kto we wzorcowy sposób przeżywa swoje życie jako powołanie. Tak właśnie czynił św. Proboszcz z Ars, który miał silną więź z parafianami, „pouczał swoich parafian świadectwem swego życia. Z jego przykładu wierni uczyli się modlitwy” (List z racji rozpoczęcia Roku Kapłańskiego, 16 czerwca 2009).

Niech ten Światowy Dzień Modlitw o Powołania stanie się jeszcze jedną cenną okazją dla młodych ludzi, aby zastanowili się nad własnym powołaniem, odpowiadając na nie z prostotą, zaufaniem i gotowością. Dziewica Maryja, Matka Kościoła, niech strzeże każdego, najmniejszego nawet ziarna powołania w sercach tych, których Pan wzywa, by byli bliżej Niego i Go naśladowali; niech Ona sprawi, by to ziarno stało się kwitnącym drzewem, pełnym owoców dla dobra Kościoła i całej ludzkości. O to się modlę, udzielając wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Benedykt XVI, papież

Watykan, 13 listopada 2009

Jego Świątobliwość Benedykt XVI o powołaniach

2010-02-14T13:26:00.006+01:00

Duszpasterstwo powołaniowe winno angażować do swojej pracy całą wspólnotę chrześcijańską. Oczywiście w tej odpowiedzialnej pracy duszpasterskiej mieści się również zadanie uwrażliwiania rodzin, często obojętnych lub wręcz przeciwnych możliwości powołania kapłańskiego. Niech otworzą się one z hojnością na dar życia i niech wychowują dzieci, by były dyspozycyjne wobec woli Bożej. Ujmując krótko, trzeba nade wszystko mieć odwagę proponowania młodym radykalności pójścia za Chrystusem, ukazując jego urok.

Benedykt XVI, Sacramentum Caritatis, 25

2010-01-31T12:22:00.000+01:00

MODLITWA ŚW. PATRYKA DO JEZUSA

Bądź, Jezu, ze mną!
Po mej prawicy,
Po mej lewicy.
Bądź, Jezu, ze mną.
Ogarniaj mnie ze wszystkich stron.
Bądź w sercach wszystkich,
Co o mnie myślą.
Bądź w ustach wszystkich,
Co do mnie mówią.
Bądź w oczach,
Które mnie widzą.
Bądź w uszach,
Które mnie słyszą.
Bądź, Jezu ze mną!
Ogarnij mnie
Ze wszystkich stron. Amen.

Św. Patryk /zm. 461 r./

A jak patron kapłanów zwracał się do Boga?

2010-01-01T12:32:00.001+01:00

A jak patron kapłanów zwracał się do Boga? Oto słowa modlitwy św. Jana Marii Vianneya:

„Kocham Cię, o mój Boże, i moim jedynym pragnieniem jest
kochać Cię aż do ostatniego tchnienia mego życia.
Kocham Cię, o Boże nieskończenie godny miłości
i wolałbym raczej umrzeć, kochając Ciebie,
niż nawet przez chwilę żyć bez Twojej miłości.
Kocham Cię, Panie, i jedyna łaska, o którą Cię proszę,
to ta, abym mógł kochać Cię wiecznie.
Boże mój,
jeśli mój język nie jest w stanie powtarzać w każdej chwili,
że Cię kocham,
to chciałbym, aby moje serce powtarzało Ci to z każdym moim oddechem.
Kocham Cię, mój Boski Zbawicielu,
bo za mnie zostałeś ukrzyżowany
i pozwalasz mi tu na ziemi być ukrzyżowanym dla Ciebie.
Boże mój, udziel mi łaski, abym umarł w Twojej miłości
i z tą pewnością, że Ciebie kocham. Amen."

Rodzina i powołanie

2009-12-27T17:09:00.008+01:00

Oto myśli ks. Marka Dziewieckiego na Uroczystość św. Rodziny.

Powołanie kapłańskie i zakonne oparte jest na tej samej, niezwykłej miłości, jakiej człowiek nie odnajduje w samym sobie lecz jedynie w Bogu. Być księdzem to być powołanym do duchowego ojcostwa. To być dla spotykanych ludzi mamą i tatą jednocześnie na wzór Boga, który nie jest mężczyzną lecz miłością, a zatem pełnią. Być księdzem według serca Bożego to kochać spotykanych ludzi tak, jak bliskich krewnych i być dla nich specjalistą od miłości. To rozumieć całego człowieka. To troszczyć się o człowieka tu i teraz, a nie tylko o jego los w wieczności. To ratować życie doczesne i wieczne ludziom bezradnym, błądzącym czy krzywdzonym. To umacniać ludzi mocnych, by żyli jeszcze szlachetniej i radośniej niż dotąd i by mogli umacniać tych, którzy potrzebują pomocy.

Zadaniem rodziców jest zatem fascynowanie swoich dzieci życiem w świętej miłości, niezależnie od tego, co okaże się ich specyficznym powołaniem. Rolą rodziców jest przypominanie dzieciom o tym, że wykształcenie, praca zawodowa, zdobycie ustabilizowanej pozycji finansowej i społecznej nikomu nie wystarczy do szczęścia! To wszystko jest wtórne w odniesieniu do powołania. Człowiek jest bowiem powołany do czegoś znacznie większego niż tylko do zdobycia pozycji społecznej i do wypełniania swych obowiązków w pracy zawodowej.

ks. Marek Dziewiecki

Refleksja na ADWENT

2009-12-12T18:22:00.009+01:00

Nie ma kontemplacji bez milczenia. Milczenie ma wiele wspólnego z ubóstwem. Św. Franciszek chciał być ubogi we wszystko, oprócz Boga. W taki sam sposób milczenie jest ubóstwem słowa, oprócz Słowa. Podobnie jak Słowo zawsze wypowiada miłość Boga, tak samo i nasze słowa powinny przekazywać tylko miłość. Oczywiście, że istnieją też pewne konwenanse, kiedy wypowiadamy miłe słowa o niczym. Ale i w tym wypadku wielość naszych słów powinna wyrażać miłość. Często jest tak, że osoba, która żyje w swoim wnętrzu, radzi sobie za pomocą niewielu słów. W naszej rozmowie z Bogiem też nie potrzebujemy używać wielu słów, mówi nam o tym sam Jezus.

Milczenie samo w sobie nie ma wartości. Nie szukamy milczenia dla niego samego, ale po to, aby słuchać. Lepiej słuchamy, kiedy jest cisza, kiedy sami trwamy w milczeniu. Bogu trudno przedrzeć się do nas, kiedy bezustannie mówimy albo otaczamy się hałasem. Szczególnie dlatego, że Bóg jest tak ostrożny i „nieśmiały”, kiedy mówi. Wiemy, że to, co jest w nas najgłębsze, jest skąpane w ciszy. Jedynym słowem, które jest tam wypowiadane, jest niewysłowione „Abba, Ojcze” Ducha Świętego. Istnieje wspólnota między milczeniem i wnętrzem człowieka, i dlatego każde usiłowanie, by stworzyć ciszę w nas i wokół nas, prowadzi do nowego i cennego „wyśrodkowania”. Dum medium silentium to zawsze były słowa przestrzegane zarówno w liturgii, jak i w tradycji duchowej: „Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe Słowo z nieba, z królewskiej stolicy, jak miecz (...) runęło w pośrodek zatraconej ziemi” (Mdr 18,14–15). Również przyroda uczy nas, że wielkie rzeczy zwykle dokonują się w milczeniu, w ukryciu. Ziarno kiełkuje w ziemi — w milczeniu. Dziecko rozwija się ukryte w łonie matki — w milczeniu. Najgłębsze sprawy szukają milczenia.

Wilfrid Stinissen OCD, Kontemplacyjne nastawienie do życia, w: W drodze, zeszyt nr 3 (307) 1999

Można być szczęśliwym katolikiem

2009-11-01T00:18:00.000+01:00

Fishers of men

2009-10-23T17:50:00.000+02:00

Przedstawiamy powołaniowy filmik Konferencji Episkopatu USA.

2009-10-23T12:06:00.000+02:00

2009-10-20T17:25:00.003+02:00

Kardynał Stefan Wyszyński, Prymas Tysiąclecia, pisze o swojej słabości, o najważniejszym dniu życia.

Święcenia kapłańskie otrzymałem w kaplicy Matki Bożej w bazylice katedralnej włocławskiej w roku 1924. Byłem święcony sam – 3 sierpnia. Moi koledzy otrzymali święcenia 29 czerwca, a ja w tym dniu poszedłem do szpitala. Była to jednak szczęśliwa okoliczność, gdyż dzięki temu mogłem otrzymać święcenia w kaplicy Matki Bożej. Gdy przyszedłem do katedry, stary zakrystian, pan Radomski, powiedział do mnie: „Proszę księdza, z takim zdrowiem to chyba raczej trzeba iść na cmentarz, a nie do święceń”. Tak się wszystko układało, że tylko miłosierne oczy Matki Najświętszej patrzyły na ten dziwny obrzęd, który miał wówczas miejsce. Byłem tak słaby, że wygodniej było mi leżeć krzyżem na ziemi, niż stać.

Stryszawa, 1 sierpnia 1965 r.

2009-09-28T20:32:00.000+02:00

Co powiedziałby Ojciec Święty każdemu kapłanowi, jeśli mogliby się spotkać? Według sekretarza Kongregacji ds. Duchowieństwa, ks. bpa Mauro Piacenzy, Benedykt XVI mówiłby o tożsamości.

Więcej nt. Roku Kapłańskiego na stronie http://www.opusdei.pl/ssec.php?a=4420

Co to jest przednowicjat?

2009-08-31T07:39:00.000+02:00

W naszej wspólnocie zakonnej podczas wakacji ma miejsce przednowicjat. Jest to czas pierwszego etapu formacji. W tym roku do naszej wspólnoty dołączyło 9 kandydatów. Zobaczcie jak zagospodarowali ten piękny czas...

Pragnienia młodych duchownych

2009-08-22T15:55:00.002+02:00

Na stronie Radia Watykańskiego została zamieszczona ciekawa informacja. Na pewno daje do myślenia:) Nie tylko młodym siostrom czy duchownym, ale przede wszystkim tym, którzy odkrywają w swoim sercu pragnienie służby.
http://www.radiovaticana.org/pol/Articolo.asp?c=309151

Młode pokolenie amerykańskiego duchowieństwa chce powrotu do tradycyjnych form życia wspólnego, modlitwy i ubioru. Opublikowane 11 sierpnia wyniki badań przeprowadzonych przez Center for Applied Research in the Apostolate przy uniwersytecie Georgetown ukazały oczekiwania młodych Amerykanów wobec życia zakonnego i kapłańskiego.
„Bardziej atrakcyjne staje się życie zakonne we wspólnocie, z chórowymi modlitwami, wspólnotową Eucharystią i liturgią godzin” – stwierdziła s. Mary Bendyna prowadząca badania. – Młodzi ludzie wydają się być bardziej przekonani do wierności Kościołowi i poszukują wspólnot, których członkowie noszą stroje zakonne”. Pokolenie wybierające drogę powołania zakonnego wyraźnie chce różnić się od poprzedników, którzy w latach posoborowych ściągnęli habity, wyprowadzili się z klasztorów, zdobywali tytuły naukowe, pracowali w nowych dla duchownych dziedzinach. Studium potwierdza, że tzw. zmodernizowane po Soborze Watykańskim II instytuty zakonne są mało atrakcyjne dla młodych ludzi.

Śluby wieczyste pijarki

2009-07-07T19:05:00.003+02:00

Instytut Córek Maryi Sióstr Szkół Pobożnych (Siostry Pijarki) 5 lipca 2009 roku świętował uroczystość ślubów wieczystych s. Joanny Tajduś od Ducha Świętego. W kaplicy św. Józefa Kalasancjusza przy kościele Matki Bożej Ostrobramskiej w Krakowie s. Joanna złożyła swoje śluby wieczyste na ręce Matki Generalnej Diviny Garcia w obecności współsióstr, współbraci pijarów, rodziny i zaproszonych gości. Mszy św. przewodniczył o. Tomasz Jędruch SP, asystent o. Prowincjała Zakonu Pijarów ds. formacji.

W Instytucie Sióstr Pijarek, tak jak w Zakonie Pijarów, składa się cztery śluby. Trzy z nich wiążą się z radami ewangelicznymi, a czwarty, dodatkowy ślub, dotyczy szczególnej troski o wychowanie dzieci i młodzieży.
Siostrze neoprofesce życzymy wytrwałości w realizacji powołania i obfitości łask Ducha Świętego.

Wymiary kapłańskiej misji

2009-07-02T15:23:00.004+02:00

Oto fragmenty rozmowy Marcina Przeciszewskiego z JE ks. Abpem. Józefem Michalikiem.

Na czym polega istota misji kapłańskiej? W świecie, który przeżywa gwałtowne przemiany i narażony jest na intensywną laicyzację?
Gdy pytam kandydatów do kapłaństwa dlaczego wybierają tę drogę, z reguły słyszę: „Bóg i człowiek. Chcę służyć Bogu i pomagać ludziom na drodze do zbawienia”. To właśnie jest istotą kapłaństwa. Dobrze, że takie jej pojmowanie zakorzeniło się w prostym ludzie. Nasze kapłaństwo wynika z kapłaństwa Chrystusowego. Chrystus w pełni jest kapłanem: kiedy uwielbia Boga i zbawia świat. To są nierozłączne wymiary tej misji. Kapłaństwo to tożsamość, świadectwo, misja, posłanie. Utożsamienie się z Chrystusem i czynienie tego, co On chce realizować jako świadek Ojca, uwielbiający Go i zatroskany o każdego człowieka.

Jakie cechy powinny charakteryzować kapłana dziś? Jakie elementy posługi są najważniejsze?
Każdy kapłan powinien poważnie odpowiedzieć na pytania: Czy moje „ego” staje się „Ja Chrystusowym”? Czy we mnie stary człowiek umarł, a żyje we mnie Chrystus? To jest cel i ideał kapłana. Aby żył we mnie Chrystus - ja nie jestem ważny.

Odejścia z kapłaństwa...

2009-06-30T20:41:00.002+02:00

30 czerwca na sesji formacyjnej poświęconej problematyce rezygnacji z kapłaństwa i zycia zakonnego, która miała miejsce na krakowskim "Ignatianum", można było usłyszec wiele ciekawych myśli. Cennym był wykład Pana prof. Tadeusza Borkowskiego, socjologa z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zastanawiał się nad socjologicznymi uwarunkowaniami opuszczenia stanu kapłańskiego. Oto one:

- utrata wiary;
- niedojżałość psychiczna;
- niemożność realizacji wartości ewangelicznych i ideałów, dla których młody człowiek decyduje się zostać księdzem;
- problemy z przeżywaniem własnej seksualności;
- brak umiejętności przywódczych;
- nieumiejętność przeżywania dysonansu mniędzy wolnością a posłuszeństwem;
- malejący prestiż.

Pewnie wielu słuchaczom wykładu utkwiło w pamięci zdanie: Z jednej strony mamy więc swoiste „prężenie muskułów” ze strony księży, z drugiej zaś bezwzględną krytykę ze strony wiernych w sytuacjach kryzysu, słabości czy upadku. Dopiero kiedy to się zobaczy i zrozumie, chce się im pomóc, a nie krytykować.
Pan Profesor zauwazył, że najczęstszą przyczyną odejść z kapłaństwa i życia zakonnego jest trudna wiara, usiana wątpliwościami i chwilami rozpaczy.

Arcybiskup z Gdańska na Rok Kapłański

2009-06-23T20:17:00.007+02:00

Sławoj Leszek Głódź, Arcybiskup Metropolita Gdański, na rozpoczęcie Roku Kapłańskiego w Archidiecezji Gdańskiej

Może żaden z Was, Drodzy Kapłani, nie dostąpi takiej trudnej łaski – męczeństwa. Nikt z ludzi tego nie wie. Jednak każdy kapłan musi mieć świadomość, że podejmując wezwanie Jezusa – „Pójdź za mną” – podpisuje kartę in blanco, którą Bóg zapisze treścią z początku znaną tylko Jemu. Zapewne znajdzie się tam miejsce na ofiarę – ale jaką, w jakiej formie trzeba ją będzie złożyć – to tajemnica Jego Boskiego Serca, które przecież samo pozwoliło się zranić z miłości. Być może to będzie jednorazowy wielki akt ofiary, niekoniecznie z życia, może to być wieloletnie zmaganie się z jakimś szczególnym krzyżem, a może suma drobnych codziennych ofiar, wyrzeczeń, trudów, niedogodności zwanych czasem „białym męczeństwem”. Jedno jest pewne – bez ofiary w życiu kapłana się nie obejdzie; byłoby to zaprzeczeniem istoty kapłaństwa. Nie będzie jednak czystej, miłej Bogu i owocnej ofiary bez miłości. Dlatego ważne jest, by kapłan kształtował swoje serce otwierając się na miłość, by tej miłości się codziennie uczył, by czerpał ją obficie z Boskiego Serca Jezusa.

2009-06-20T20:04:00.000+02:00

Z Listu Prefekta Kongregacji ds. Duchowieństwa na Rok Kapłański

„[…] ten rok musi być w szczególny sposób rokiem modlitwy, modlitwy samych kapłanów, modlitwy z kapłanami i za kapłanów, rokiem odnowy w perspektywie duchowości kapłańskiej i odnowy każdego z kapłanów osobno. W tym sensie święta Eucharystia staje się jakby centrum kapłańskiej duchowości. Praktykowanie eucharystycznej adoracji w intencji uświęcenia kapłanów, jak też duchowego macierzyństwa, które siostry zakonne, konsekrowane kobiety, generalnie kobiety, roztaczają wobec kapłanów, może być dalej rozpowszechniane, jak już wcześniej proponowano, i z pewnością przyczyni się do obfitości i powszechności błogosławionego oddziaływania”.

Cláudio kard. Hummes
Prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa

Rok kapłaństwa rozpoczęty

2009-06-19T22:59:00.006+02:00

Prosty, zwykły ksiądz proboszcz z wiejskiej parafii patronem ponad 407 tysięcy kapłanów, w tym prawie 30 tysięcy w Polsce... Dlaczego?
W 1996 roku Jan Paweł II pisząc list do kapłanów zwracał uwagę na szkodliwą tendencję do zeświecczania kapłańskiej misji i przypominał, że „zasadniczą sprawą dla Kościoła jest zachowanie tożsamości kapłana w wymiarze wertykalnym”. Jako przykład takiej postawy Papież wskazał na św. Jana Vianneya.
Dzisiaj, 19 czerwca, Benedykt XVI zainicjował obchody Roku Kapłaństwa. Wszystkim kapłanom zlecił takie zadanie: czerpiąc ze "źródła Miłości, którym jest Serce Jezusa, przebite na krzyżu”, kapłani muszą wypełnić „«plan Ojca», polegający na tym, aby z Chrystusa uczynić serce świata”.