sobota, 21 kwietnia 2018

Pijarski Telefon Powołaniowy

Niedziela Dobrego Pasterza i początek kolejnego Tygodnia Modlitw o Powołania to doskonały czas, by zainteresować Was nowym pomysłem Pijarskiego Duszpasterstwa Powołań. Obok m.in. Duchowej Adopcji Maturzysty i akcji pod nazwą pijarplus.pl  rozpoczynamy projekt zatytułowany Pijarski Telefon Powołaniowy. O co w nim chodzi?  Oddajmy głos koordynatorowi akcji o. Piotrowi Reckiemu - duszpasterzowi powołań z Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów. 

-  Pijarzy to wspólnota zakonna kapłanów i braci powołana do pracy wśród młodych. Nasz czwarty ślub zakonny: ślub szczególnej troski o wychowanie dzieci i młodzieży nie pozwala nam na ograniczanie się w tej misji tylko do pracy w naszych pijarskich szkołach czy parafiach. Oprócz edukacji i wychowania chcemy także towarzyszyć młodym w rozeznawaniu ich życiowego powołania. Czynimy to wprawdzie od lat, ale teraz chcemy trafić z naszą propozycją także do tych, którzy nie są związani w żaden sposób z naszym pijarskim środowiskiem. Uruchamiamy specjalny telefon. Każdy, kto rozeznaje swoje powołanie i szuka dla siebie drogi pokrywającej się z wolą Bożą, może do nas zadzwonić i zwyczajnie o tym opowiedzieć. Może podzielić się swoimi wątpliwościami, porozmawiać, poprosić o modlitwę.

Dziś wielu młodych z tematem rozeznawania pozostaje samych. Wielu nie ma odwagi porozmawiać o tym z rodzicami, wielu z różnych powodów nie może podzielić się swoimi wątpliwościami z katechetą czy wychowawcą, a wyjawienie swoich głęboko ukrytych w sercu pragnień kolegom czy rówieśnikom grozi nie tylko niezrozumieniem, ale czasem nawet wyśmianiem. Między innymi z myślą o takich osobach startujemy właśnie z tym pomysłem i jesteśmy pewni, że osób zainteresowanych tematem rozeznawania życiowego powołania i chcących skorzystać z naszej pomocy nie zabraknie.


czwartek, 5 kwietnia 2018

Kapłańskie ręce...

Podlinkowałem wczoraj na facebooku tekst księdza Rafała o tym, że ,,kapłan potrzebny jest tylko na chwilę.” Rafał w tym, co pisze, ma sporo racji i rzeczywiście można odnieść takie właśnie wrażenie, szczególnie wtedy, kiedy ludzie traktują Kościół jak zwyczajną firmę usługową: wyspowiadać, ochrzcić, pochować, poświęcić. Na szczęście – i o tym zapominać nie wolno nikomu – ksiądz ma w swoim ręku coś, czego nie-kapłan może mu tylko pozazdrościć. Coś, dzięki czemu warto wybierać kapłaństwo i warto w nim – mimo trudności – wytrwać do końca. 


Warto, bo:
Przychodzą do ciebie ludzie, mimo, że często cię zupełnie nie znają. Jesteś dla nich obcy, a mimo to proszą cię o modlitwę, rozmowę, poradę. Często przy tym jesteś świadkiem ich szklących się oczu. A najpiękniej jest wtedy, kiedy przychodzą do konfesjonału i otwierają przed tobą swoje serca, mówiąc o tym, co najbardziej trudne, brudne i wstydliwe. A potem słuchają twojej nauki, choć ty czujesz, że wobec wielu ludzkich problemów i dylematów jesteś zwyczajnie bezsilny. Ale mówisz… mówisz… mówisz…. i coraz bardziej otwierasz oczy ze zdumienia, bo dobrze wiesz, że to nie ty mówisz, ale Duch Święty mówi przez ciebie. I to mówi takie rzeczy, o których ty jeszcze kilka chwil wcześniej nigdy byś nie pomyślał. Czujesz, że On działa przez ciebie. Aż ciarki przechodzą ci po plecach. A potem wyciągasz swoją rękę i wypowiadasz jedne z najpiękniejszych słów, jakie kapłan wypowiadać może, słowa rozgrzeszenia: ,,Bóg Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen”
To nic, że być może usłyszałeś przed chwilą opis najbardziej odrażającej i ohydnej rzeczy na świecie. To nic, że usłyszałeś ludzki szloch i zobaczyłeś ludzkie łzy. To nic… Najważniejsze, że dałeś słowa pociechy i że w serce człowieka wlałeś nadzieję. I rozgrzeszyłeś… Już dla takich tylko chwil warto być kapłanem. Nawet, jeśli dla ciebie jako kapłana ludzie mają mniej wyrozumiałości i życzliwości – bo przecież od księży zawsze wymaga się więcej – już dla takich tylko chwil warto być kapłanem. Można dawać ludziom to, co najpiękniejsze – Boże Miłosierdzie.
Ale to jeszcze nie wszystko. Są przecież jeszcze inne sakramenty.
Chrzest – choć swojego chrztu świętego nie pamiętasz, skrzętnie zapisujesz w notesie nazwiska dzieci, które ochrzciłeś. Stałeś się przecież dla każdego z nich duchowym ojcem. To nic, że nie zawsze rodzice będą prowadzać je do kościoła; to nic, że z czasem zapomnisz nazwiska i po latach nie rozpoznasz na ulicy ,,swoich.” Na to nie masz wielkiego wpływu – taka kolej rzeczy. Najważniejsze, że to właśnie przez ciebie stały się dziećmi samego Boga. Teraz to, co możesz im dać najpiękniejszego, to modlitwa i dobre świadectwo.
Eucharystia – mówią o niej: źródło i szczyt. A ty w tym źródle i szczycie masz swój udział. Kiedy stajesz przed ludźmi przy ołtarzu i świadomy swojej ludzkiej słabości bierzesz do ręki biały opłatek i kielich z winem i kiedy z przejęciem wypowiadasz słowa, które kiedyś sam Jezus wypowiedział: ,,Bierzcie i jedzcie…”, ,,Bierzcie i pijcie…”, to nie ma dla człowieka piękniejszej chwili. Potem jeszcze mówisz, że to ,,Wielka Tajemnica Wiary.” I sam łapiesz się na tym, że to także dla ciebie samego wielka tajemnica, której także twoje serce jeszcze nie odkryło. I nie ma znaczenia, czy wypowiadasz te słowa po raz pierwszy czy ostatni w życiu. Tajemnica na zawsze pozostanie Tajemnicą. I właśnie wtedy widzisz, że jesteś tylko sługą i że tak naprawdę tylko wiara pozwala ci każdego dnia na nowo stawać za ołtarzem. Tylko wiara…
A potem wychodzisz przed ołtarz, a wierni podchodzą do ciebie, byś dał im Jezusa. Znów dotykasz Świętych Postaci i podnosząc w górę, wypowiadasz słowa: ,,Ciało Chrystusa.” I widzisz, z jaką wiarą ludzie przyjmują Go do swojego serca. Czasem tej wiary nie widać, ale ty i tak głęboko wierzysz, że Jezus przyjęty do serca, zrobi w nim porządek.
Są też inne ważne momenty w kapłańskiej posłudze. Takie chociażby jak ten, gdy wezwą Cię do chorego. Kiedy ze łzami w oczach mówią, że umiera, że namaścić trzeba. A ty gdzieś w głębi serca wiesz, że choć ludzi przy łóżku chorego jest wielu, tylko ty z tego grona masz moc, która nie tylko oczyszcza z grzechów, ale też uzdrawia. Sięgasz do bursy, wyciągasz święte oleje i namaszczasz schorowane ciało. Tylko ty jako kapłan możesz przed konającym otworzyć bramy nieba. Możesz czynić to własnymi rękoma. Tymi samymi, które ludzie starsi jeszcze z takim szacunkiem całują i które z takim namaszczeniem robią znak krzyża na niejednym czole. Kapłańskie ręce… 

Kiedy więc ktoś pyta o to, czy warto być dziś kapłanem, patrzę ukradkiem na moje namaszczone dłonie. Niby takie zwyczajne, a jednak skrywające w sobie przedziwną tajemnicę. Ręce kapłańskie mogą czynić prawdziwe cuda. Pod warunkiem, że kapłan nie będzie się bał zrobić z nich użytku. Niestety, także w życiu księdza zawsze istnieje pokusa schowania namaszczonych rąk do kieszeni.

piątek, 9 marca 2018

Coś dla rozeznających...

W świecie, w którym właściwie każde miejsce obserwuje oko kamery a każdą ludzką aktywność – w tym tę najbardziej intymną – pokazano w reality show, potrzeba miejsc okrytych pewną tajemnicą. Takim miejscem jest z pewnością seminarium. Jego charakter wynika z funkcji jaką pełni – a służy przecież rozeznaniu powołania, które św. Jan Paweł II określał jako „dar i tajemnicę”.

Gdy w czyimś sercu rodzą się pytania o jego powołanie, to naturalnie chciałby wiedzieć coś więcej o miejscu, w którym się je rozeznaje. Ten numer „eSPe” jest odpowiedzią na wiele pytań o to, jak wygląda życie w seminarium. 


http://www.e-espe.pl/numery-do-pobrania/espe-122-jak-wyglada-zycie-w-seminarium-2/1692